Τι είναι ο άνθρωπος, 

ποιος τον ορίζει 

Ποιος τον γνωρίζει έτσι που χορεύει πίσω απ’ τις σκιές 

Έτσι που στριφογυρίζει τα δεσμά γύρω απ’ το λαιμό του γελαστός

Έτσι που σέρνεται ελεύθερα δοσμένος

στης φλόγας το πέρασμα 

Έτσι που ατένιζε απόψε τα άλικα φεγγάρια, τον σιδερένιο αιώνα ∙

Ρολόι λιωμένο που έσταζε απ’ τον προηγούμενο 

Αυτός ήταν ο ήρωας της ημέρας, 

ένας κάποιος άνθρωπος

«Αόρατος»

Τον στείλανε επιμελώς στη κάθοδο, 

Εκεί που βλέπουνε οι γνωστικοί τον Μίλτον και οι σοφοί τον Δάντη

Όταν άνοιξε τα μάτια του μόνος πια μέσα στην ερημιά του

σταμάτησε να βλέπει

Τώρα αυτός είναι ο άνθρωπος, ο βρικόλακας

Των αθανάτων ντιβάνια σπαρμένα από δυόσμο τα βράδια κυκλώνει

διψασμένος, μεθοριακός, αγροικά 

των μελών το σύντονο Τέμπο 

Ανάποδα κρεμασμένος αναμένει την Ανατολή που του υποσχέθηκαν.

Αχ και να μπορούσε η έρμη του ψυχή το σκότωμα να πάψει

Δεν θα σωπάσει.

_

γράφει η Δήμητρα Παπακωνσταντίνου