Μια νύχτα ξάστερη. Η ζωή σε ακινησία. Ρίγος στα μεταφερόμενα κορμιά. Τα σύννεφα πήραν τις θέσεις τους κάνοντας την ατμόσφαιρα πιο μελαγχολική. Ταύτισαν το χρώμα τους με το ανθρώπινο συναίσθημα. Σταμάτησαν κι αυτά να κινούνται. Τα πρόσωπα ανέκφραστα. Έβγαιναν μόνο κάποιες λέξεις, που πάγωναν στον αέρα, προσπαθώντας να πάρουν κάποια απόχρωση. Ξεψυχισμένες λέξεις και βαριές ανάσες. Τα βλέμματα απλανή, χαμένα σε έναν κόσμο βυθισμένο σε ασυνάρτητες σκέψεις.
Μα η ακινησία δεν κρατά για πάντα. Πιάνεσαι και θες λιγάκι να σηκωθείς. Να πάρεις αέρα. Να ξεστομίσεις μια παλιοκουβέντα για να σπάσεις το βαρύ φορτίο που κουβαλά η ψυχή σου. Τα συναισθήματα είναι έντονα και έτσι βγαίνουν. Τσακίζουν μέσω της γλώσσας σου. Μέσω των ματιών σου. Οι καθρέφτες, αυτοί της ψυχής σου, έσπασαν και γεμίζουν το παγωμένο βλέμμα με κρυστάλλινα καρφιά. Πονάς και θες να ακουμπήσεις κάπου να ξαποστάσεις, γιατί κουράστηκες πολύ.
Και κάπως έτσι κυλά. Κι όλοι δίπλα σου προσεύχονται για το καλύτερο. Μιλούν για κάποιο χρόνο. Λένε πως είναι γιατρός. Πως είναι φάρμακο τέτοιων πληγών. Ή απλά μια προσωρινή παρηγοριά.
Όλα κυλούν πότε αργά, πότε γρήγορα. Κοιτάς το ρολόι της ζωής σου και κάνεις τον απολογισμό σου.
Η ώρα πέρασε. Νύχτωσε. Και όλα όσα έζησες καταγράφτηκαν και θα είναι κάπου εκεί, για να δίνουν το παρόν τους στις στιγμές σου. Εκεί να θυμάσαι… να μην αφήνεις εκκρεμότητες με τους ανθρώπους σου.

_

γράφει η Ξένια Ζερβού