Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη.

Ένα μικρό-μικρό κομμάτι απ’ την αγάπη εκείνη,

Που υψώνει σκάλα ψηλή και βέβαιη

Και σ’ οδηγεί στον ουρανό.

Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη,

Την αγάπη αυτή που φυλά σα δράκος μες στο κάστρο σου.

Που σε κοιτά στα μάτια με πυγμή, με θάρρος, με ψυχή, μ’ αλήθεια.

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη που σβήνει φωτιές,

Που σώζει σπάνια ζώα,

Που γλιτώνει σπάνιους ανθρώπους.

Κόψε μου, ένα κομμάτι μονάχα, απ’ την αγάπη που όλοι ψάχνουν.

Ένας Σαίξπηρ, ένας Καβάφης, ένας κρυμμένος Χέλντερλιν.

Απ’ την αγάπη που αποζητά ένα έμβρυο,

Ένας ηλικιωμένος,

Μια Μήδεια.

Κόψε μου, ένα κομματάκι μόνο, απ’ την αγάπη που έχεις.

Αυτήν, που δεν έδωσες ποτέ σου σε κανέναν.

Αυτήν, που δεν έδωσες ποτέ στον εαυτό σου.

Την αγάπη που σου δίνω, δώσε μου.

Την αγάπη που σου δείχνω.

Την αγάπη που σου τραγουδώ.

Την αγάπη που σου χορεύω.

Την αγάπη που σου πλέκω.

Την αγάπη που σου γράφω.

Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη.

Απ’ την αγάπη αυτή,

Που αξίζω.

_

γράφει η Άντια Αδαμίδου