Ο κύριος Παγώνης ζει στο Βασίλειο των Πουλιών, περήφανος, καμαρωτός, πλουμιστός, κι όταν θέλει να εντυπωσιάσει ανοίγει τα φτερά του σε μια μεγάλη βεντάλια. Κατά καιρούς οι φίλοι του του ζητούν ένα μονάχα φτερό για να τους βοηθήσει σε μια σημαντική στιγμή της ζωής τους αλλά ο κύριος Παγώνης πάντα αρνιέται. Έτσι όπως ήταν ανοιγμένα τα φτερά του όμως ο κύριος Παγώνης δεν έβλεπε τι γινόταν γύρω του κι έτσι κάποια στιγμή παθαίνει άσχημη ζημιά, τα πουλιά όμως θα τον βοηθήσουν τώρα που έχει αυτός την ανάγκη τους; Η Κωνστνατίνα Τασσοπούλου έγραψε ένα πολύ ενδιαφέρον παραμύθι για τη δοτικότητα και την αλληλεγγύη. Μέσα από μια έξυπνη ιστορία με ήρωες μικρά και μεγάλα πουλιά μαθαίνουμε πως όποιος κομπάζει αγνοεί ό,τι συμβαίνει γύρω του και πέφτει θύμα μεγάλης συμφοράς, πως δεν είναι ωραίο να έχεις πολλά και να μη δίνεις, πως «Άμα δεν ξέρεις να δίνεις είσαι φτωχός κι ας έχεις να δώσεις. Άμα ξέρεις να δίνεις είσαι πλούσιος κι ας μην σου περισσεύουν» κ. ά. Από την άλλη, γιατί ενώ ο κύριος Παγώνης που του περίσσευαν φτερά δεν προσέφερε ποτέ ούτε ένα τον πλησίαζαν όλο και περισσότεροι για να του ζητήσουν ακριβώς αυτό; Υπέροχη και συναρπαστική ιστορία, γεμάτη ανατροπές και ηθικά διδάγματα που θα βοηθήσουν τα παιδιά να κατανοήσουν τις αρχές της υποστήριξης και της βοήθειας κάπου που μας έχει ανάγκη ενώ ταυτόχρονα γνωρίζουμε οικεία και αγαπημένα πουλιά, όπως ο Κόρακας, το Ξεφτέρι, ο Κόκορας, το Περιστέρι, η Καρακάξα, η Χήνα, η Πάπια κ. ά, για τα οποία παρατίθενται εύληπτες εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες στο τέλους του βιβλίου. Η εικονογράφηση της Νικολέττας Φιλιππίδη είναι πολύχρωμη, με μεγάλες επιφάνειες, παραστατικότητα, ωραίες οπτικές γωνίες και για πρώτη φορά συναντώ ένα βιβλίο που παραθέτει τις εικόνες τόσο οριζόντια όσο και κάθετα στις σελίδες, κάνοντας την ανάγνωση ένα ατέλειωτο παιχνίδι!