Κάποιες φορές πετάω 

Πολύ κοντά στον ήλιο.

Τόσο κοντά,

Που τα φτερά μου καίγονται.

Και κάθε φορά που επιστρέφω 

Στη γη,

Προσπαθώ να τα φτιάξω όλο 

Και πιο ανθεκτικά στην θερμότητα.

Κάθε φορά όμως,

Καταλήγω στην ίδια αφετηρία.

Πληγωμένος στο χώμα 

Καθώς οι ελπίδες μου έσβησαν

Δίπλα στο φως.

Κάποιες φορές νιώθω 

Σαν Θεός.

Τόσο άτρωτος,

Τόσο δυνατός

Που ξεχνάω από τι 

Υλικό είναι φτιαγμένα 

Τα φτερά μου.

Και κάποιες άλλες φορές 

Συνειδητοποιώ,

Ότι είμαι πιο ισχυρός και από

Τον ίδιο το Θεό.

Όσες φορές και αν καίγομαι 

Από επιθυμία να αγγίξω 

Τον ήλιο, ξέρω πως 

Θα καταλήξω.

Μα ποτέ δεν σταματώ. 

Πληγωμένος και γεμάτος 

Ματαίωση, 

Παίρνω φόρα για να πετάξω

Ξανά. 

Και αν τα επίγεια φτερά μου

Με προδώσουν για μια 

Ακόμη φορά,

Θα νιώσω για λίγο περήφανος 

Που ως ο Θεός της δημιουργίας 

Και της καταστροφής μου,

Έζησα για να ακολουθώ το

Φως

Που θα καίει τα σκοτάδια σου. 

_

γράφει η Χριστίνα Γεωργάκη