I.
Βαρύ το συρματόπλεγμα
Έδενε την ψυχή σου
Πιότερο κι απ’ το σώμα σου
Καθόσουν με τις ώρες
Κι αγνάντευες το πέλαγο
Με βλέμμα παγωμένο
Αλλιώς σου τα μιλήσανε
Κι άλλα φανερωθήκαν
II.
Ξεκίνησες ελπίζοντας
Πιστεύοντας, ζητώντας
Την άκρη στην απελπισιά
Αχτίδα στο σκοτάδι
Το δάκρυ σου το στέγνωσες
Πριν φτάσει στην καρδιά σου
Και κίνησες αχάραγα
Με την ευχή της μάνας
Και το στερνό της το φιλί
Μονάχο κατευόδιο
III.
Τις νύχτες που παράδερνες
Στην άγρια φουρτούνα
Μέσα στο σαπιοκάραβο
Εσύ ονειρευόσουν
Τα πυρωμένα μάτια σου
Τρυπούσαν το σκοτάδι
Ψάχναν του κόσμου μια γωνιά
Τ’ όνειρο ν’ απαγγιάσουν
IV.
Τώρα το συρματόπλεγμα
Τ’ όνειρο στραγγαλίζει
Και σου καρφώνει στην ψυχή
Αγκάθινο στεφάνι
Έχεις τα μάτια σου σβηστά
Άψυχα, παγωμένα
Και καρτεράς το τίποτε
Νάρθει να σε τελειώσει
V.
Κι είναι στα μάτια της ψυχής
Αιμάτινο το δάκρυ…
Αδελφέ μου…
εξαιρετικής ευαισθησίας κι ανθρωπινης ποιότητας κειμενο/ποίημα!
μπραβο Βασω!
Σ΄ευχαριστώ πολύ Ασημίνα μου για τον επαινετικό σου λόγο!
Υπέροχο, …έτσι απλά, Υπέροχο!
Σ΄ευχαριστώ πολύ Βαγγέλη μου! Χαίρομαι που σε άγγιξε ο λόγος μου!
Και κίνησες αχάραγα
Με την ευχή της μάνας
Και το στερνό της το φιλί
Μονάχο κατευόδιο********
Τώρα το συρματόπλεγμα
Τ’ όνειρο στραγγαλίζει
Και σου καρφώνει στην ψυχή
Αγκάθινο στεφάνι
Έχεις τα μάτια σου σβηστά
Άψυχα, παγωμένα
Και καρτεράς το τίποτε
Νάρθει να σε τελειώσει …….
….Υπέροχο….γεμάτο εικόνες…..
Αν υπήρχε μεγαλείο για το πόνο πιστεύω ότι αυτό το ποιήμα θα ήταν ένα μεγάλο κομμάτι του….
Η μάνα… που κουνά το μαντίλι πνίγοντας το δάκρυ – για να μην φουρτουνιάσει κι άλλο η ψυχή του ξεριζωμένου…
Να είσαι καλά, Ρένα μου, σ’ ευχαριστώ πολύ!
Όταν τα συναισθήματα που προκαλούν δύσκολες καταστάσεις όπως αυτή της απώλειας ή του αποχωρισμού ,μετατρέπονται σε όμορφες εικόνες,γίνονται λιγότερο άγρια ,άρα και πιο υποφερτά ,πιο ανθρώπινα.
Αυτό έκανες κυρία Βάσω Αποστολοπούλου εδώ και για αυτό σε ευχαριστούμε.
Είναι μεγάλη η πνευματική ικανοποίηση που νοιώθει κανείς όταν έχει το προνόμιο να διαβάζει ένα τόσο δυνατό και περιγραφικό ποίημα για την προσμονή που υπόσχεται η ζωή και την απογοήτευση που φέρνει τελικά. Είναι δε ο τρόπος γραφής σου Βάσω τόσο καθαρός που κάθε λέξη, κάθε στίχος είναι σαν εσωτερικό καμπανάκι που χτυπάει ρυθμικά όσο διαβάζεις.
«Κι είναι στα μάτια της ψυχής
Αιμάτινο το δάκρυ…
Αδελφέ μου…»
Πόσο πόνο έχει τούτο το δάκρυ όταν αφεθεί να στάξει..
Και για πόσους από μας δεν ισχύει το:
«Καθόσουν με τις ώρες
Κι αγνάντευες το πέλαγο
Με βλέμμα παγωμένο
Αλλιώς σου τα μιλήσανε
Κι άλλα φανερωθήκαν»
Θέλω Βάσω να σε ευχαριστήσω θερμά γιατί τέτοια κείμενα για μένα τουλάχιστον είναι δώρα της ψυχής, ανεκτίμητα.
Υπέροχο το ποιήμα σου Βάσω! Καρφωτές μία μία οι λέξεις σου , άλλες δεν θα μπορούσαν να είναι ! Δίνουν μοναδικά τη ματωμένη απαντοχή σε επιθυμητά που δεν ήρθαν! Που δεν ήρθαν για χρόνια!Αλλα όνειρα έφτιαξε η πληροφόρηση-παραπληροφόρηση περί ζωής και άλλα παρουσιάζονται σαν προσωπική εμπειρία μιας αναζήτησης που παρ ‘ότι δεν σκιάζεται στα δύσκολα …σαν σε σαπιοκάραβο σε φουρτούνα, συνεχίζει να το παλεύει απελπιστικά για τον ποθητό προορισμό… να βρει μια θέση το Ονειρο ….που όμως θέση πουθενά δεν βρήκε, …ούτε της μάνας η ευχή δεν μπόρεσε να συντρέξει.! Πόσο δυνατά τα συναισθήματα που βγάζουν οι εικόνες σου, πόση συγκίνηση στα λόγια σου! Πόσο πονάει το άδικο , το σκληρό πρόσωπο της ζωής – στο πρόσωπο του “ήρωα”-εσταυρωμένου σου , που δεν αφήνει χώρο για τίποτα αισιόδοξο! Πόσο ρεαλιστικό το ποιήμα σου, όχι απαισιόδοξο, ρεαλιστικό γιατί κάνεις βαθειά τομή στη σκληρή πράγματικότητα , εκείνη, που όσο και να το παλεύεις, το ποθητό δεν έρχεται! Για πόσους αδελφούς…συνανθρώπους μας ! Για όσους λες και μόνο το “συρματόπλεγμα” σώματος και τους “πρέπει” . Πόσο σκληρό να ανήκουν σαν θύματα ζωής , στο ποσοστό θυμάτων που της αναλογεί!! Πόση αλήθεια , πόση συγκίνηση,στο ποίημα σου! Πόση δύναμη στα λόγια σου! Υπέροχο Βάσω, υπέροχο!!!
Σ’ ευχαριστώ πολύ φίλε μου Χριστόφορε! Με τιμά ιδιαίτερα τόσο το επαινετικό σου σχόλιο όσο και η επισήμανση των συγκεκριμένων στίχων που πραγματικά βγήκαν σαν κραυγή από την ψυχή μου!
Σ΄ευχαριστώ πολύ Μαργαρίτα μου για την ανάγνωση κάτω από τις λέξεις!