Ανεπιστρεπτί σημαίνει η θολή γραμμή των οριζόντων

Στον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας επί της οδού Κ. ζει ένα ζευγάρι ηλικιωμένων. Είναι Φεβρουάριος, μέρες μικρές, νύχτες μεγάλες, «κρυώνω…, κρυώνω αφόρητα…», και από την ανοιγμένη τηλεόραση ακούγεται η μελαγχολία της πατρίδας μετά τις ειδήσεις των οκτώ. Στο τζάκι που ανοίγει προς τον φωταγωγό, ακούγεται το κάψιμο των τελευταίων ξύλων, μα και γέλια παιδιών με συνοδεία κιθαρίτσας.

Η κυρία Μαρία έκπληκτη και χαρούμενη συνεχίζει το πλέξιμό της.

Εκείνο το βράδυ η Αλίκη, που ζει στο διαμέρισμα του ισογείου, είδε ψάρια να κολυμπάνε σε μια μεγάλη διάφανη γυάλα. Σε μια θολή γραμμή. Με πολύχρωμα λουλούδια στολίζονται τα βάζα. Στον καθρέπτη το είδωλό της, με ένα λουλούδι στο στόμα, περιποιείται τα μαλλιά της.

Στις τέσσερις τα ξημερώματα αγουροξυπνά. Κάνει ένα καυτό ντους, τυλίγεται με το βελουτέ καφέ μπουρνούζι, ανοίγει τα e-mail της, ρίχνει δυο ζεστά ρούχα πάνω της και ανοίγει τη γραμματοθυρίδα στη σκάλα ακριβώς δίπλα στη γκαρσονιέρα που νοικιάζει.

Κατεβαίνει τις σκάλες του ΗΣΑΠ, στα Κάτω Πατήσια με λευκές γόβες. Μόλις χαράζει: «Βλέπεις αυτά τα χρώματα;» «Δεν είναι σαν ψεύτικα; Δεν γεμίζουν την καρδιά σου με μια απέραντη γαλήνη;» «Απέραντη», απαντά. Το σήμαντρο της εκκλησίας. Ξημερώματα. «Αλίκη…», «τι σκέφτεσαι;», «πολλά και διάφορα…». «Θα μου πεις;». «Καλύτερα όχι.». «Γιατί;». «Για να μην ταράξω τη σιωπή.». «Είσαι ρομαντική.». «Πολύ.». «Κρύωσα.», «Βλέπεις πώς τρέμω;». Το δακτυλίδι με την πράσινη πέτρα. Ο λόφος της Ακρόπολης και ο λόφος του Λυκαβηττού αχνοφαίνονται. Η θολή γραμμή των οριζόντων.

Το επόμενο απόγευμα στη Γενική Συνέλευση ο διαχειριστής απειλεί ότι σε όσους από τους ενοίκους χρωστάνε κοινόχρηστα θα τους κάνει αγωγή. Υψώνονται οι φωνές, τα βλέμματα όλων αγριεύουν.

Διστακτικά χτυπάει το κουδούνι του διαμερίσματος στο βάθος του διαδρόμου, όπου ζει και εργάζεται ο Μεχμέτ που ρίχνει τον καφέ. Βγαίνει μία ώρα μετά με ένα μυαλό γεμάτο ερωτηματικά. Κάτω από τα ζεστά σκεπάσματα την ξαναπαίρνει ο ύπνος.

Το άλλο πρωί, τον Κώστα ξυπνάει το κουδούνι που ηχεί μία φορά και διστακτικά. Από τον φωταγωγό ακούγονται πνιχτά γέλια και η κυρία Μαρία που μένει τρεις ορόφους κάτω αναγνωρίζει τη φωνή της Αλίκης, της εγγονής της.

Τα μεσάνυχτα της επόμενης μέρας η Αλίκη καλεί ένα ταξί και κατευθύνεται προς το αεροδρόμιο έχοντας στο πορτοφόλι της το χωρίς επιστροφή εισιτήριο της γραμματοθυρίδας, παίρνοντας για πρώτη φορά το ρίσκο. Η εισπράκτορας τής δίνει αστικό εισιτήριο επιστροφής. Ανεπιστρεπτί σημαίνει η θολή γραμμή των οριζόντων.