Τίποτα δεν πονάει περισσότερο από το να βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς να πονάνε.
Να ξέρεις πως ό,τι κι αν κάνεις, δε θα είναι αρκετό.
Να νιώθουν τόση θλίψη μέσα τους και να μη μπορείς να την πάρεις μακριά.
Ένα χαμόγελό τους να σε κάνει πιο χαρούμενη/ο από οτιδήποτε άλλο.
Να σε πληγώνει το ότι δεν αγαπάνε τον εαυτό τους περισσότερο από το ότι εσύ δεν αγαπάς τον εαυτό σου.
Να θες να τους φωνάξεις πως τους αγαπάς, αλλά να μην το πιστεύουν.
Να θες να πεις: “Για εμένα είσαι τέλειος/α! Γιατί δε μπορείς να καταλάβεις πόσο ξεχωριστός/ή είσαι; Γιατί δε μπορείς να δεις τον εαυτό σου με τα δικά μου μάτια; Αν το έκανες μόνο, έστω για λίγο, θα άφηνες πίσω όλες αυτές τις άσχημες σκέψεις και αυτά που μισείς αυτή τη στιγμή θα έμοιαζαν όμορφα. Γιατί αφήνεις τις καταστάσεις και τους ανθρώπους να σε μεταμορφώσουν σε κάτι που δεν είσαι; Γιατί τους επιτρέπεις να σε πληγώνουν; Δεν το αξίζεις αυτό! Είσαι τέλειος/α, πίστεψέ το επιτέλους. Πίστεψε ότι σ’ αγαπώ και αγάπα κι εσύ τον εαυτό σου. Θα έδινα τα πάντα για εσένα, γιατί όταν νιώθεις δυνατός/ή νιώθω κι εγώ. Και ό,τι χρειαστείς, είμαι εδώ.”
Αλλά τελικά, δε λες τίποτα, γιατί ξέρεις πως δε θα ήταν αρκετό. Δεν του/της είσαι αρκετός.

_

γράφει η Ιωάννα Μαγοπούλου