Τα φώτα άναψαν την συνηθισμένη ώρα,
αναστήθηκαν οι ελπίδες μας γιατί είχε έρθει το βράδυ
οι σκέψεις θα έπαιρναν το εισιτήριο για την ησυχία τους και οι φωνές των ανθρώπων θα γλυκαίνανε καθώς θα έσβηνε η βουή του δρόμου,
Κάποιοι από εμάς θα ρίχνανε πάνω τους κάτι για το κρύο της νύχτας και άλλοι θα μάζευαν μια κρεμαστή μπουγάδα που είχαν απλώσει από το πρωί
Ένα πιάνο από τον πάνω όροφο θα έκανε πρόβα μέσα στο σκοτάδι, γιατί τα πουλιά παίρνουν τώρα το ρεπό τους
Και ο ουρανός μέσα στα μαύρα του ρούχα, θα έψελνε μελαγχολικές άριες σαν τραγικός τενόρος σε μια όπερα
‘’Το μαύρο αγαπητέ μου σας πάει πολύ και η φωνή σας είναι αγγελική, πρέπει να εμφανίζεστε πιο συχνά, είμαι μεγάλος θαυμαστής…’’
–
γράφει η Ιόλη Πέππυ
0 Σχόλια