Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ’ ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες…

Κουράστηκες πολύ να τρέχεις

Η φλόγα της ημέρας σβήνει, 

η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει 

και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών…

Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου 

και νιώθεις τόσο ζωντανή ακόμη και σήμερα…

Αυτά τα στήθη σου 

το αιώνιο σύμβολο που γίνεται τροφή στα στόματα των παιδιών σου 

Σε εσένα 

λοιπόν απευθύνομαι γενέτειρα της ζωής,

σκίρτημα στην ύπαρξή σου 

Θυμήσου λοιπόν πως κάποτε τους βύζαξες 

Και αυτούς που ακολούθησαν το λάβαρό σου 

και προσκύνησαν την γλυκιά σου φωνή 

αλλά και αυτούς που σε πολέμησαν, 

που σε κατασπάραξαν, 

που σε υποδούλωσαν,

που σε κατατρόπωσαν

που σε έσυραν στο χώμα…

Για τότε μιλώ, 

που ήσουν μια νεαρά κόρη 

και ξεκίνησες τα πρώτα σου βήματα 

σε αυτό το λιβάδι που φυτρώνουν αυτές οι κόκκινες παπαρούνες…

Ήταν τότε χειμώνας

και με τα γυμνά σου πόδια στάθηκες μέσα στην παγωνιά και άναψες το πρώτο σου τσιγάρο

Και τότε ρουφώντας με την πικρή σου ανάσα 

πήρες την απόφαση 

Σηκώθηκες να βρεις το κρησφύγετό σου 

Και τριγυρνούσες ανάμεσα στις εποχές 

και σκεφτόσουν

να μην βιαστείς στα εμπόδιά σου, να μην γυρίσεις στις κακοτοπιές

Περίμενες όμως 

την άνοιξη 

Δεν άργησε

Και το φτωχοκάλυβο σου το μετέτρεψες σε παλάτι

Και μεταμορφώθηκες σε μια γυναίκα με πολλά πρόσωπα

 σε μια άλλη Κλεοπάτρα και έγινες βασίλισσα 

 σε μια άλλη Ελένη Σκούρα…

Εσύ τα πραγμάτωσες αυτά γυναίκα χωρίς όνομα 

γυναίκα χωρίς φύλο 

χωρίς επιστήμη χωρίς επάγγελμα 

γυναίκα του αιώνα.

_

γράφει η Ιωάννα Φώτου