Να κυνηγάς το ακατόρθωτο.
Όχι. Όχι για να το πετύχεις.
Αλλά για να ζεις στην εκστατική
ένταση του ανέφικτου. Και
άσε τις ταμπέλες για αργότερα.
Να αγαπάς το απίθανο.
Όχι εμμονικά. Όχι αρρωστημένα.
Αλλά με λαχτάρα για τα απρόοπτα
που προσφέρει κάθε ταξίδι. Και
άσε τον κόσμο για αργότερα.
Να κυνηγάς τα όριά σου.
Ανάσα την ανάσα. Για να
επεκτείνεις το φως σου. Για
να περιορίσεις το κακό που
από πάντα κοιμάται μέσα σου.
Να αγαπάς τη ζωή, να λες
απελπισμένα «δεν μπορώ» κι όμως
να προσπαθείς σαν καταραμένη
να επιβιώσεις. Μέρα τη μέρα.
Νύχτα τη νύχτα. Ζωή τη ζωή.
Ψυχή μου, άσε τώρα τις ντροπές
κοίτα σε αυτό το πέρασμα της σιωπής
και κάνε θόρυβο, όχι για να ενοχλήσεις.
Παρά μόνο να μπορείς σαν έρθει η ώρα
να φωνάξεις δίχως ενοχές, «έζησα».
–
γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης
0 Σχόλια