Αν είσαι θεατής που πλήρωσες αδρά για να καθίσεις
πρώτη σειρά βουβός και πέτρινος το έργο για να δεις
της δικής σου έρημης ζωής να απολαύσεις παρωδία
και ερασιτέχνες να βλέπεις πώς παίζουν τους ηθοποιούς
μια συμβουλή έχω μόνο να σου πω:

Δραπέτευσε στου υποβολέα το στασίδι!

Αν ζεις στη μαύρη απομόνωση μιας φυλακής
που κάγκελα έχει για θέα στο παραθύρι
και στο ταβάνι μια σιωπή συννεφιαστή
να συνταιριάζει με της ψυχής τα δεδομένα
αν φτερουγίζει ακόμα έστω και νοερά
σ’ αγάπες κέρινες, ακίνητες στο χρόνο
μια συμβουλή έχω μόνο να σου πω:

Δραπέτευσε και σκάψε το μπετό με τ’ ασημένιο συλλεκτικό σου κουταλάκι!

Αν επιλέγεις το τρεχούμενο νερό για προορισμό
και μια σιωπή να προστατεύει της ζωής το καραβάνι
αν το κλειδί σου πέταξες στου χρόνου το συρτάρι
και ατέρμονα ταξίδια ονειρεύεσαι δίχως τελικό προορισμό
στερώντας στην αλήθεια ένα γενναίο διπλόφαρδο κρεβάτι
μια συμβουλή έχω μόνο να σου πω:

Δραπέτευσε και κάνε τα νούφαρα δικό σου μονοπάτι!

Καμιά άλλη συμβουλή δεν έχω να σου πω
Υπόκλιση σου έκανα ήδη μεγαλειώδη
Ασθμαίνοντας και μ’ αγωνία αποχωρώ
Πίσω από της καρδιάς μου την άλικη κουίντα

_

γράφει η Μαρία Φουσταλιεράκη