Κάθε που σε βρίσκω απομακρύνεσαι
και κάθε που σου φεύγω τρέχεις
σε ένα ανελέητο κυνηγητό
που κανείς μας δεν κερδίζει.

Εδώ με αφήνεις, μάλλον επίτηδες
μα εγώ σκοπό δεν είμαι ικανός να βρω
εδώ, και δεν μου χάρισες ποτέ σου
την πιο ευτυχή ολοκλήρωση της ύπαρξης

ή έστω μια καθαρή αυταπάτη
για αγάπη σφιχτά να την κρατώ
σε αυτό το πέρασμα της σιωπής
σε αυτό το μονοπάτι δίχως ίχνη.

Κοίτα με τώρα σε παρακαλώ
δικός σου είμαι από πάντα
δεμένοι σε μία πτώση εξ αρχής
στα φτερά σου φτερά να βρίσκω.
 
Kοίτα με, την αγκαλιά σου αναζητώ
στο ταξίδι της απλής λύτρωσης
με κανένα πρέπει, παρά μόνο
από ατόφια ανάγκη, καθάρια

κοίτα με πλέον πως διαβαίνω στη ζωή
καράβι δίχως πυξίδα και ναύτες
σε απύθμενα πελάγη ανασφάλειας
με μύθους, μαύρους, από χαρτί.

Εγώ που τόσο ήθελα να πετάξω
και δίχως φόβο ή μαύρη θλίψη
στην αγγελική αγκαλιά σου να βρεθώ
ακόμη σέρνομαι στης Γης την καταχνιά

παγερά αδιαφορώντας με τις όποιες
λίγες ή πολλές πιθανότητες ευτυχίας
σε έναν ανόητο κύκλο πιασμένος
να σε περιμένω από πάντα.

Ταξιάρχη, στη αναπνοή σου κρύφτηκα
τόσο λάθος, τόσο σωστό
μα εσύ αυστηρά να μου χαμογελάς
ποτέ να μην ξεχάσω μήτε το παράσημο
αλλά μήτε και το χρέος.

_

γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης