Είμαι εδώ.
Ζω, υπάρχω, αναπνέω.

Το ξέρω,
καθώς νιώθω τον αέρα
να ανεμίζει στα καστανά μαλλιά μου.

Καστανά,
όπως το χρώμα ενός κορμού
που στέκει όρθιος στο δάσος
και κουβαλά το βάρος
εκατοντάδων φύλλων.

Είμαι εδώ.

Το ξέρω,
καθώς νιώθω το βάρος μου
να πιέζει τα πόδια μου
στη βρεγμένη λάσπη.

Βυθίζονται.
Όλο και πιο πολύ.

Γίνονται ένα με το έδαφος,
όπως οι ρίζες ενός δέντρου
που φυλάει για χρόνια αυτό το δάσος
και το υπερασπίζεται με τόλμη.

Είμαι εδώ.

Το ξέρω,
καθώς βλέπω το φως
να σπάει ανάμεσα στα κλαδιά
και να πέφτει πάνω μου
χωρίς να με ρωτά.

Βλέπω τις σκιές
να κινούνται,
ενώ εγώ στέκομαι σαν άγαλμα

 μαζί με τα άλλα δέντρα.

Είμαι εδώ. 

Το ξέρω 

καθώς ακούω το θρόισμα των φύλλων, 

τον αέρα να τα διαπερνά.

Όχι βιαστικά, αλλά 

σαν μια γλυκιά υπενθύμιση. 

Μα ξαφνικά το δάσος σωπαίνει.

Και εγώ είμαι ακόμα εδώ.

Το νιώθω.

Σώμα θερμό,

σαν να με αγκαλιάζει όλο το δάσος.

Και για πρώτη φορά, 

υπάρχω τόσο καθαρά.

_

γράφει η Ιωάννα Χούμπα