Είς Διχόνοιαν

Ω διχόνοια κατατρέχεις
των Ελλήνων τις ψυχές
τόσο πια που δεν αντέχεις
τις πληγές τις ανοιχτές

Τόσο αίμα, τόσο δάκρυ
όπου εχύθηκε στην γης
πέρα ως πέρα, άκρη ως άκρη
κλαίουσα στέκει η πατρίς

Κι έπειτα από τόσο θρήνο
κι από τέτοιον οδυρμό
την γεννήτρα γη αφήνω
τυλιγμένη στον θυμό

Τέτοιο μίσος, προδοσία
οφθαλμόν αντί οφθαλμού
είν’ η μόνη περιουσία
του τρανού αυτού λαού