Άγγελος Λάππας
Γαβριηλίδης
ISBN: 978-960-576-618-4

O Άγγελος Λάππας εμφανίζεται στα ελληνικά γράμματα σε προχωρημένη ηλικία. Εντάσσεται σε αυτό που ονομάσαμε «ποίηση της αγανάκτησης»[1]∙ συνυπάρχει με ώριμους και νέους ποιητές που εμφανίζονται στα γράμματα λίγο μετά το 2004. Μεταφέρει όλη την εμπειρία της βιολογικής του ηλικίας στις νέες στιχουργικές στάσεις του ΚΑ’ αιώνα.

Και ταυτόχρονα είναι ένας ποιητής της περιφέρειας. Στην τελευταία του ποιητική συλλογή «εικόνες και πρόσωπα» (Γαβριηλίδης, 2017), μέσα από τη λιτή του έκφραση απέριττες εικόνες φύσης ξεπηδούν αβίαστα στο ποιητικό του καναβάτσο. Τόσο στις στοχαστικές συνθέσεις όσο και σε παρωδίες, εμπνευσμένες από άλλες τέχνες, το φυσιολατρικό στοιχείο καλύπτει το κάδρο του με φυσικότητα και σε λειτουργικό ρόλο προς το θέμα και τη συναισθηματική κλιμάκωση.

«Ένας αξιοπρόσεκτος πλούτος φυσικών παραστάσεων (χλωρίδα και πανίδα) εμπλουτίζει την εικαστική του, χωρίς βέβαια να εκλείπουν οι κοινωνικές παραστάσεις. Το λυρικό στοιχείο διαποτίζει τη στιχουργική του αναδύοντας μία νότα αισιοδοξίας που πηγάζει από τη φωτεινότητα των εξωτερικών χώρων. Ζώντας τόσο κοντά στην ύπαιθρο ο δημιουργός -μακριά από την αστική απομόνωση και το μουντό περιβάλλον- έχει πλούσιες εικόνες φύσης»^[2].

Στο αφηγηματικό ύφος το συγκεκριμένο γενικεύεται σε μία αυθόρμητη στοχαστική διαδρομή. αφορμή για κάθε ποίημα είναι ένα συγκεκριμένο συμβάν, μία συγκεκριμένη εικόνα που τροφοδοτεί τις σκέψεις και τις αναζητήσεις του δημιουργού. Με συνειρμική ροή ο ποιητής εκθέτει κρίσεις και αγωνίες μετατρέποντας το ατομικό βίωμα σε συλλογική εμπειρία.

Ο ποιητικός λόγος του Λάππα είναι λιτός χαρακτηριζόμενος από μία σπάνια ζωντάνια προφορικού λόγου. Με κυρίαρχο στοιχείο το ρήμα και περιορισμένη χρήση επιθέτων ο δημιουργός οικοδομεί στίχους με εκφορά προφορικού λόγου∙ άλλοτε ελλειπτικού κι άλλοτε με επαυξημένες περιόδους ή σύνθετες με δευτερεύουσες προτάσεις και ονοματικά σύνολα.

Ωστόσο, τούτη η εκφραστική λιτότητα της αφηγηματικής ροής δεν καθιστά άνυδρες τις συνθέσεις. Ο ποιητής ελέγχει τον στιχουργικό αριθμό και τη συναισθηματική ένταση φέρνοντας στο τέλος κάθε ποιήματος τη δική του κορύφωση, σπάνια ως κάθαρση, και τοξεύοντας το συναίσθημα στην καρδιά του ακροατή/αναγνώστη.

__________
[1] βλ. και Δήμος Χλωπτσιούδη, Η ποίηση της αγανάκτησης, τοβιβλίο (03/01/2015).
[2] βλ. σχετικά και Δήμος Χλωπτσιούδης, Προσεγγίζοντας την ποίηση της περιφέρειας, vakxikon, τεύχ. 34.Κράτα το

Κράτα το