Μην ψάχνεις την ομορφιά
στο πρόσωπο.
Το πρόσωπο γερνά.
Τα αγάλματα ραγίζουν.
Οι Τροίες καίγονται.
Η ομορφιά είναι αλλού.
Είναι στο χέρι που δεν σηκώνεται
για να χτυπήσει,
στο στόμα
που δεν ψεύδεται,
στη σιωπή
που δεν προδίδει.
Το όμορφο είναι καλό.
Μια μικρή ισορροπία
ανάμεσα στο φως και στη σκιά,
ανάμεσα σ’ αυτό που θέλουμε
και σ’ αυτό που αντέχουμε.
Μα το υπέροχο…
Αυτό είναι άλλο πράγμα.
Έρχεται σαν κεραυνός
μέσα στη νύχτα.
Δεν το κοιτάς μόνο.
Το φοβάσαι.
Σαν τη θάλασσα
όταν σηκώνεται πάνω από τους ανθρώπους,
σαν την τρικυμία
που θυμίζει στον ναυτικό
πως δεν είναι αφέντης του κόσμου.
Μα «με τις αθάνατες θεές
φρικτά μοιάζει στην όψη».
Όχι γιατί η ομορφιά της
ήταν ανθρώπινη τελειότητα.
Αλλά γιατί ξεπερνούσε
το μέτρο του ανθρώπου.
Έτσι ήταν η Ελένη.
Όχι μια γυναίκα μόνο.
Ήταν η στιγμή
που ο άνθρωπος αντίκρισε
κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του
και αναγκάστηκε
να πληρώσει το τίμημα.
Γιατί ό,τι είναι πραγματικά όμορφο
μας γαληνεύει.
Μα ό,τι είναι υπέροχο
μας συγκλονίζει.
Και για μια στιγμή
μας κάνει να θυμηθούμε
πόσο μικροί είμαστε.

_

γράφει ο Ιωάννης Παπαθεοχάρους