Ευρυδίκη Περικλέους Παπαδοπούλου

Θαλασσινές γυναίκες

Θαλασσινές οι γυναίκες

Να στάζουν αλάτι

Αγκυροβολημένες

Στο μέσα καράβι της καρδιάς

Στα σαράντα διπλωμένο

Κάποτε ήταν ολόδροσες

Χαλικάκια

Αχινοί

Πεταλίδες και όστρακα

Στα μαλλιά ανέμιζαν

Φύκια

Οι Παναγιές

Αχειοποίητες

Γλυκιώτισσες

Κερυνιώτισσες

Κάποτε θα επιστρέψουν πάλι

Παραθαλάσσιες

Σ’ ακρογιάλι αγαπημένο

Τώρα κωπηλατούν τη ζωή

Τώρα έριξαν θάλασσα πίσω τους

Σε ναυάγιο πνιγμένων

Φουρτούνα η αντοχή

Οι λέξεις σωσίβια

Να τις βουλιάζουν

Μέδουσες

Τσούχτρες

Καρχαρίες

Να γλιστρούν

Καταιγίδες

Στο κατάστρωμα

Οι αγαπημένοι

Απόντες

Φωνάζουν θάλασσα

Αίμα θάλασσα

Προσφυγιάς θάλασσα

Κάποτε ήταν καπετάνισσες

Φαροφύλακες

Παγοθραυστικά

Υπερωκεάνια

Κάποτε σαν άλλα σώματα

Αγγεία σώματα

Καράβια σώματα

Ανέμιζαν

Γιαλουσίτισσες

Αμμοχωστιανές

Ριζοκαρπασίτισσες

Τώρα έπεσαν σε καιρούς

Τώρα καΐκια

Μαούνες

Ψαροκάικα

Κάποτε θα επιστρέψουν

Σ’ ακρογιάλι αγαπημένο

 

____

Η Ευρυδίκη Περικλέους Παπαδοπούλου γεννήθηκε στη Λευκωσία. Είναι Διευθύντρια Πολιτισμού και καθηγήτρια μουσικής στη Μέση Εκπαίδευση. Γράφει ποίηση, θέατρο, διηγήματα, και έρευνες. Το 2005 πήρε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Θεατρικά έργα της βραβεύτηκαν από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου, το θέατρο ΕΝΑ και τον ΘΟΚ. Αρκετά από τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε διάφορες ξένες γλώσσες. Το 2014 εκδόθηκε από τις εκδόσεις «ΝΕΦΕΛΗ» το μυθιστόρημα της «ΩΣ ΑΛΗΘΩΣ – Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΑΣ ΜΑΝΤΟΛΕΣ», το οποίο καταγράφει τη ζωή της γυναίκας, που αποτελεί εμβληματική φυσιογνωμία στον αγώνα για εξακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων και κατά της τουρκικής κατοχής της Κύπρου.

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Εξαιρετικό το ποίημα της Ευριδίκης Περικλέους Παπαδοπούλου. Με συγκίνησε βαθύτατα. Τα θερμά μου συγχαρητήρια.

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σας ευχαριστούμε!

      Απάντηση
  2. Γκέλη Ντηλιά

    Πολύ ιδιαίτερο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου