Η ανάμνηση σου

Βότσαλα πετώ στα δωμάτια της ψυχής

νερό ποτίζω τα ξερά λουλούδια της αυλής

την πόρτα του σπιτιού βαριά κτυπώ

στους δρόμους του χωριού πεινώ

το φεγγάρι προσκυνώ.

Από σκάλα στο μαύρο της ψυχής μου περπατώ

να βρω αναμνήσεις από το παρελθόν το μακρινό,

φαντάσματα νοημάτων μυστικών,

το μέλλον μου να σώσω, ν΄ αναρρώσω

και επικεφαλίδα στη καινούργια μου ζωή να δώσω.

Και αν μπήκα μέσα στις ροές

και γλύκισμα πήρα από τις στοές

και αν όλους τους λαούς κερνώ

μια ανάμνηση μόνο κρατώ,

από τις εικόνες τις παλιές που αναζητώ,

τη μορφή σου που ακόμα αγαπώ.

της Εύας Κασιάρου