Κι όλα ξεκίνησαν από τη στιγμή που ακούστηκε επίσημα η φράση: “Δεν υπάρχει παγκόσμιο τώρα”. Εκείνη τη στιγμή, στον κόσμο της λογοτεχνίας, έγινε κάτι το μαγικό, κάτι το… φανταστικό. Ο αρχαίος κόσμος του μύθου συνδέθηκε με δύο μηχανιστικά -πλην, όμως, ενεργά- λογοτεχνικά είδη (το μυθιστόρημα δράσης και το επιστημονικής φαντασίας) γεννώντας αυτό που σήμερα ονομάζουμε Λογοτεχνία του Φανταστικού.

Ένας νέος κόσμος ανοίχτηκε μπροστά μας. Ο άνθρωπος αποσυνδέθηκε από την ψυχρή ντετερμινιστική πραγματικότητα και μέσα από υπερβατολογικά σχήματα και σκεδάσεις του ενστίκτου, μπόρεσε να αντικρίσει πιο θαρρετά την αχλή και το άλγος του αγνώστου. Γιατί, όπως είπε κι ο Επίκουρος:

“Δεν ωφελεί να εξασφαλίζουμε την ασφάλειά μας από τους ανθρώπους, ενώ φοβόμαστε ακόμα όσα συμβαίνουν εκεί πάνω, κάτω από τη γη και γενικά στο άπειρο”.

“Η Αυτοκρατορία του Φεγγαριού”, αποτελεί μιαν απ’ αυτές τις φασματικές αποτυπώσεις της αγωνίας μας για όσα μας τρομάζουν κι όσα μας υπερβαίνουν. Αλλά, και ρητή κι ακλόνητη  στάση ανακάλυψης και μιαν αρειμάνια ανάγκη για εξέλιξη και συνέχεια.

Μέσα από ένα καλά μελετημένο πραγματολογικό υλικό, ο Γιώργος Αγγελίδης, χτίζει καινούριους κόσμους και πολιτισμούς, ριζωμένους βαθιά μέσα στον δικό τους ιδιότυπο ρεαλισμό. Οι ήρωες, πρόσωπα ολοκληρωμένα, πλέκουν και μπλέκονται σε νήματα σχέσεων και μυστικών, προσφέροντας στη πλοκή τη ζωηράδα και το απρόοπτο, που κάνει την ανάγνωση να φαντάζει σαν αδιάκοπη ονειροβασία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η χρήση του διαλεκτικού σχήματος ανατροπής και ανασχέτισης. Αυτό το σχήμα εισήχθη από τον Stephen Greenblatt και τους Νέους Ιστορικιστές, που υποστήριζαν πως οι ανατρεπτικές ιδέες και πρακτικές είναι ικανές να επιφέρουν δραστικές αλλαγές στην κοινωνία. Αυτό, λοιπόν, το σχήμα διαποτισμένο με το φαντασιακό (και πολλές φορές ονειρικό) στοιχείο εμβαπτίζει το καθαρά λογοτεχνικό, στο κοινωνικό και συνειδησιακό επίπεδο.

Τέλος, η κινηματογραφικά σχεδιασμένη αφήγησή του- απομακρυσμένη από μια πανοραμική και στείρα περιγραφή γεγονότων, σκέψεων και συναισθημάτων- βοηθά τον μετα- γουτεμβεργιανό αναγνώστη να προσλάβει το έργο όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένα.

Η σημερινή εποχή, μέσα απ’ αυτούς του σφοδρούς κλυδωνισμούς και την υπόφαια και μελαγχολική επιστρωμάτωση της πραγματικότητας, μας αφαίρεσε κάθε δυνατότητα να ονειρευόμαστε και να αφηνόμαστε στα ορμητικά νερά του δυνητικού. Έτσι, η Λογοτεχνία του Φανταστικού, μπορεί να ιδωθεί κι ως αντίσταση στην πεσιμιστική και καθ’ όλα παθητική θέαση της ζωής. Το μαγικό στοιχείο, μπορεί να βοηθήσει τον αναγνώστη να ξαναβρεί τον ενεργό του ρόλο στην κοινωνία, βλέποντας την δική του μικρο- ιστορία ως λειτουργικό κομμάτι του κόσμου.