Η Δανή συγγραφέας Katrine Engberg επιστρέφει από τις εκδόσεις Διόπτρα με τη Γυάλινη πεταλούδα, ένα ακόμα βιβλίο με ήρωες τους επιθεωρητές Γέπε Κέρνερ και Ανέτ Βέρνερ.

Το γυμνό σώμα μιας νεκρής γυναίκας ανακαλύπτεται μέσα σε ένα συντριβάνι, σε έναν κεντρικό δρόμο της Κοπεγχάγης. Το θύμα, το οποίο έχει υποστεί αφαίμαξη, εργαζόταν παλαιότερα σε μια κλινική όπου φιλοξενούνταν έφηβοι με ψυχιατρικά νοσήματα κι έκλεισε πριν μερικά χρόνια. Οι έρευνες ξεκινούν αμέσως, με επικεφαλής τον Κέρνερ, και εστιάζονται στους ιδιοκτήτες, τα μέλη του προσωπικού και τους υπόλοιπους ασθενείς που φιλοξενούνταν στην κλινική την ίδια περίοδο. Κανείς δεν δείχνει πρόθυμος να μιλήσει ανοιχτά, όμως φαίνεται πως οι συνθήκες διαβίωσης σ’ αυτήν δεν ήταν έτσι όπως παρουσιάζονταν προς τα έξω.

Σε προσωπικό επίπεδο, ο Κέρνερ έχει χωρίσει με τη γυναίκα του, μένει προσωρινά με τη μητέρα του και διατηρεί κρυφό δεσμό με μια συνάδελφό του από την ομάδα. Από την άλλη, η Βέρνερ βρίσκεται σε άδεια μητρότητας και προσπαθεί να συνηθίσει τον νέο της ρόλο ως μαμά, τα εξαντλητικά ωράρια με ένα μωρό τριών μηνών στο σπίτι και τα νέα δεδομένα της σχέσης της με τον σύντροφό της. Όμως το ένστικτο της αστυνομικού δεν έχει καταλαγιάσει ούτε στιγμή και αυτή η νέα υπόθεση την ιντριγκάρει. Αυτό, σε συνδυασμό με την πίεση που νιώθει κλεισμένη στο σπίτι, την ωθεί στο να ξεκινήσει κι αυτή τις δικές της -διακριτικές και ανεπίσημες- έρευνες.

Όσο οι μέρες περνούν και τα θύματα αυξάνονται, τόσο τα περιθώρια για τον επιθεωρητή Κέρνερ και την ομάδα του στενεύουν. Και όσο οι έρευνες προχωρούν, τόσο έρχεται στο φως η σαθρότητα που επικρατεί εν μέρει στο σύστημα υγείας που έχει να κάνει με άτομα με ψυχολογικές παθήσεις, αλλά και οι προκαταλήψεις σχετικά με αυτά και η αντιμετώπισή τους ακόμα κι από εκείνους που θα έπρεπε να νοιάζονται περισσότερο…

Το βιβλίο αυτό είναι το δεύτερο της Engberg που κυκλοφορεί στα ελληνικά, αλλά το τρίτο κατά σειρά με ήρωες το αστυνομικό δίδυμο των Κέρνερ και Βέρνερ. Οι συνθήκες που επικρατούν στις ζωές τους τη δεδομένη στιγμή αναγκαστικά τους έχουν χωρίσει, αφού η Βέρνερ έγινε πρόσφατα μητέρα και αναγκαστικά μένει(;) στο σπίτι. Έτσι, το βάρος της υπόθεσης πέφτει στον Κέρνερ, που προσπαθεί να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της υπόθεσης χωρίς τη βοήθεια της συνεργάτιδάς του, από την άλλη όμως βρίσκεται σε συχνή τηλεφωνική επικοινωνία μαζί της θέλοντας και μη, αφού αυτή τον καλεί κάθε τόσο για να ενημερώνεται για τις εξελίξεις. Καθένας από την πλευρά του και με τα μέσα που διαθέτει, λοιπόν, ακολουθεί τα στοιχεία, τις ενδείξεις και το ένστικτό του. Αυτός ο… παράδοξος συνδυασμός δυνάμεων κάνει και την ίδια την υπόθεση πιο ενδιαφέρουσα, αφού οι δυο ήρωες καταπιάνονται με διαφορετικό κομμάτι της έρευνας και συμπληρώνουν ο ένας τα ευρήματα του άλλου.

Οι ύποπτοι και τα θύματα σε αυτή την υπόθεση εμπλέκονται, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, και σε ένα ζήτημα που παραμένει ακόμα και σήμερα ταμπού: αυτό της ψυχικής ασθένειας. Η συγγραφέας το αντιμετωπίζει μετρημένα και προσεκτικά, αποτυπώνοντας όμως ρεαλιστικά την καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων, τα προβλήματα και τις προκλήσεις που καλούνται να αντιμετωπίσουν μέσα σε ένα σύστημα που αποδεικνύεται ανεπαρκές έως αδιάφορο για ασθενείς με ψυχικές παθήσεις, οι οποίοι νιώθουν (και πολλές φορές είναι) οι ίδιοι και οι οικογένειές τους δακτυλοδεικτούμενοι. Αν μη τι άλλο, πολλά σημεία της αφήγησης προβληματίζουν και γεννούν σκέψεις για το πώς αντιμετωπίζονται αυτά τα άτομα από τον κοινωνικό τους περίγυρο.

Τον ίδιο ρεαλισμό εφαρμόζει η συγγραφέας και σε ό,τι αφορά την προσωπική ζωή των ηρώων, αποφεύγοντας κάθε προσπάθεια ωραιοποίησης της καθημερινότητας και των «πεζών» προβλημάτων που αντιμετωπίζουν -όπως η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, εξάλλου-, προσδίδοντας στην αφήγηση έναν βαθιά ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα. Ο Κέρνερ νιώθει πιεσμένος και διχασμένος, βλέποντας ένα νέο κεφάλαιο να ανοίγει στη ζωή του μετά το διαζύγιό του, το οποίο όμως δεν ξέρει πού θα τον βγάλει. Η Βέρνερ αισθάνεται το ίδιο, αφού δεν νιώθει όπως επιβάλλεται να νιώθει μια νέα μητέρα και η ζωή με ένα βρέφος απέχει πολύ από την «παραμυθένια» εικόνα που παρουσιάζεται από τρίτους. Αμφιβολίες σχετικά με την επάρκειά της ως σύντροφος και μητέρα τη βασανίζουν, ενώ επιπλέον δεν ξέρει αν πρέπει να νιώθει τύψεις επειδή της λείπει η δουλειά της. Και οι δύο χαρακτήρες έχουν ολοφάνερα εξελιχθεί από το προηγούμενο βιβλίο και δείχνουν να έχουν ωριμάσει ως προσωπικότητες, ενώ ως πιο ανθρώπινοι γίνονται και πιο προσιτοί και συμπαθητικοί στον αναγνώστη.

Τον δικό τους χώρο στις σελίδες του βιβλίου διεκδικούν και δύο ψυχολόγοι που εμπλέκονται στην υπόθεση κι εκφράζουν δύο διαφορετικές οπτικές σχετικά με το πώς αντιμετωπίζει ένας γιατρός το επάγγελμα και τους ασθενείς του και το κατά πόσο αφήνεται να επηρεαστεί από αυτούς σε προσωπικό επίπεδο, καθώς και μία πρώην τρόφιμος της κλινικής, η οποία «εκπροσωπεί» την άλλη πλευρά, αυτή των ασθενών. Επίσης, η συνταξιούχος -και γνωστή από το πρώτο βιβλίο της σειράς- Έστερ ντε Λαουρέντι επιχειρεί να αντιμετωπίσει την ανία και τη μοναξιά της, μπλέκοντάς άθελά της σε μια άλλου είδους περιπέτεια. Τα ψυχογραφήματα και αυτών των χαρακτήρων παρουσιάζουν το δικό τους ενδιαφέρον και εμπλουτίζουν την παλέτα των ηρώων του βιβλίου, αλλά και την ίδια την πλοκή.

Το τέλος προσφέρει την πολυπόθητη λύτρωση, όχι μόνο επειδή εξιχνιάζεται η υπόθεση αλλά και γιατί βρίσκει τους ήρωες πιο ώριμους και συμφιλιωμένους με τη ζωή τους. Έχοντας συνειδητοποιήσει τι αξίζει και τι είναι πραγματικά σημαντικό σ’ αυτήν, μοιάζουν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε πρόκληση τους επιφυλάσσει το μέλλον. Το ποια μπορεί να είναι αυτή, δεν μένει παρά να το ανακαλύψουμε σε κάποιο επόμενο βιβλίο.