
Πίσω απ’ τα στόρια
η ιστορία μου∙
λωρίδες ήλιου και σκιάς
σημαδεύουν το πρόσωπο
φωτεινές λεωφόροι με παύσεις.
Στις γρίλιες τα δάχτυλα
γρίλιες – κλείνουν
ανοίγουν
στέκονται∙
σαν δύση
σαν ανατολή
σαν μνήμη
-στη γρήγορη της γης περιστροφή-
θα σηκωθώ ξανά ξημέρωμα
με πέλματα γυμνά
να πλησιάσω το πατζούρι
να δω
να εδώ
απέναντι
σαν προβολέα στα χέρια σου
τον ήλιο.








0 Σχόλια