Η καρέκλα

Στην καρέκλα,

σκυφτός, μπροστά μου ένα μαγαζί,

είναι η ώρα της απογευματινής εξόδου,

από μακριά απλά παρατηρώ.

Μια παρέα πίνει καφέ,

λένε τα νέα τους και γελάνε ασταμάτητα,

ένα ζευγάρι στο βάθος,

κανονίζουν πού θα πάνε διακοπές τον Αύγουστο,

τους ζηλεύω,

λίγο πιο δίπλα παιδιά παίζουν στο πάρκο,

τα βλέπω και αναπολώ,

τις εποχές που μόνη έννοια μου ήταν το σχολείο,

που περίμενα το διάλειμμα πώς και πώς για να παίξω ποδόσφαιρο,

αυτή η φιλόλογος που μίλαγε ασταμάτητα,

ο μαθηματικός που μας έλεγχε τα τετράδια για τις ασκήσεις,

αυτές που έλυνα στο δωμάτιό μου την προηγούμενη μέρα,

δεν ήθελα οι γονείς μου να με μαλώσουν σαν δουν τους βαθμούς μου,

θυμάμαι που περίμενα τις διακοπές,

όταν έρχονταν εμένα στη θάλασσα για ώρες

μετά στο σπίτι έβρισκα χρόνο για το αγαπημένο μου βιντεοπαιχνίδι.

Ήταν τότε που δεν ήμουν στην καρέκλα,

που ζούσα αντί να παρατηρώ.

Σκέφτομαι συχνά πόσο καιρό είμαι εδώ,

πλέον όμως έχω ξεχάσει,

ξέρω όλες τις βάρδιες και τα ονόματα των εργαζομένων,

όλων όσων πέρασαν από τότε που κάθισα στην καρέκλα.

Θέλω να σηκωθώ ξανά,

είναι όμως πολύ αναπαυτική,

τουλάχιστον με ζεσταίνει τις κρύες νύχτες του χειμώνα,

όπως τον κρατούμενο διαλέγω το ψωμί αντί για το κλειδί…

Πίστευα ότι πλέον αυτή ήταν η μοίρα μου,

η καρέκλα ήταν ένα με εμένα,

δεν θα ήμουν εγώ χωρίς εκείνη.

Τελικά όμως το αποφάσισα, θα σηκωθώ,

βρήκα τη δύναμη να σπάσω τις ρίζες,

αυτές που φύτρωναν γύρω μου με τον καιρό,

πρέπει όμως να το κάνω προσεκτικά,

δεν πρέπει να ενοχλούμε τους άλλους στο σινεμά…