Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος 24 γράμματα ISBN: 978-618-53024-36
Η νέα ποιητική συλλογή του Δημοσθένη Μιχαλακόπουλου, «Μεσολάβηση» (24 γράμματα, 2018), διακρίνεται από μία ώριμη ποιητική έκφραση που κινείται μέσα σε έναν χείμαρρο μεταφορών. Στη στιχουργική του έντονο είναι το εξπρεσιονιστικό στοιχείο που οικοδομείται πάνω στις τολμηρές γλωσσικές επιλογές του. Στην αναγνωστική διάστασή του, ξαφνιάζει και συνάμα γοητεύει με τον δυναμικό του στίχο. Μέσα από την εξπρεσιονιστική εικονοποιία του αφήνει ελεύθερο τον αναγνώστη/ακροατή να πλάσει ενεργητικά τόσο το ποιητικό σκηνικό όσο για την ανθρώπινη δράση, δίχως να απομακρύνεται από τον πυρήνα του προβληματισμού του.
Στην ανοικείωση της εκφραστικής του συμβάλλουν και οι τίτλοι της συλλογής διατηρώντας έναν λειτουργικό ρόλο. Ως δομικό στοιχείο των συνθέσεων ετούτοι δεν επαναλαμβάνουν λέξεις ή κάποιο στίχο του ποιήματος αλλά συνεργούν στην αποτύπωση ποιητικής ειρωνείας. Συμβάλλουν στην συναισθηματική κλιμάκωση των ποιημάτων, καθώς σε πρώτη ανάγνωση δεν διατηρούν κάποια νοηματική σχέση με το ποίημα λειτουργώντας ως ερμηνευτικό κλειδί. Μονολεκτικοί κατά κύριο λόγο, τις περισσότερες φορές άναρθροι, αποκαλύπτουν την αγωνία του ποιητή.
Μολονότι ο μεταφορικός λόγος και οι αλληγορίες του (σκούπα) αφήνουν ένα μειδίαμα, συχνά ένα αίσθημα απογοήτευσης σκεπάζει τον στίχο του (βρεγμένα, το χαρτί). Η υπαρξιακή προσέγγιση μέσα στην κοινωνική μελαγχολία των καιρών επιφέρει μία συναισθηματική σκοτεινιά (ανεξερεύνητα, χειρόγραφο). Τούτο γίνεται φανερό τόσο στα αυτοαναφορικά ποιήματα (αμφίβια, εσπεράντο, ρεστία, η ευκαιρία) όσο και στα γλωσσοκεντρικά (αρχιτεκτονικό, ανορθόγραφο, ξυλεία, οι ένοικοι).
Κυρίαρχο υποκείμενο είναι το α’ ενικό. Ένας ποιητικός υποκριτής που επιστρατεύεται φέρνοντας τον δημιουργό σε επαφή με το κοινό. Τον ίδιο ρόλο στην ποιητική σκηνή διατηρεί και το β’ γραμματικό πρόσωπο που υποστηρίζει μία έμμεση θεατρικότητα (έξοδος, άδικα, εύνοια, περίοπτη, το ζητούμενο, ανορθόγραφο).
Επιλογικά, η ποιητική του Μιχαλακόπουλου κινείται σε αυτό που ονομάσαμε «ποίηση της περιφέρειας». Η αβίαστη εισαγωγή του φυσικού στοιχείου στη στιχουργική του διατηρεί ένα λειτουργικό ρόλο (εκδίκηση, η παράκληση, ελπίδα, μετρήματα, υποβρύχιο, μετεωρολογικό). Αποτελεί δομικό στοιχείο όχι μόνο του χώρου δράσης, αλλά και της έκφρασής του μέσα σε μεταφορές και μετωνυμίες (ελπίδα, το ζητούμενο, εύνοια, αμοιβαίο, η ευκαιρία). Την ίδια στιγμή οι κοινωνικές παραστάσεις (καταγωγή, γεωγραφία, σκούπα) εξάγουν μία οικειότητα προς ανθρώπους, που απαντάται συνήθως στον αγροτικό χώρο ήταν μικρότερα αστικά κέντρα της περιφέρειας. Αφήνει όμως σε απόσταση το «αγροτικό σύνδρομο» μια και απουσιάζουν καταγραφές ηθών της περιοχής.
0 Σχόλια