Κήπος ολάνθιστος οι καρδιές, γλυκά αρώματα πνιγμένος. Κίτρινα, κόκκινα, λευκά λουλούδια ανθισμένος. Στο τέρμα του κήπου μια πηγή, που δίπλα της δύο τριανταφυλλιές δεσπόζουν.

Η μια είναι κίτρινη, χρυσή, σαν του ήλιου της αχτίδες φωτεινή. Μα τα φυλλαράκια της θαμπά ένα ζιζάνιο τα πολεμά. Και είναι και κάτι μέρες σκοτεινές, που τα μπουμπούκια της χαμηλά, στη γη θε΄ να κοιτούνε. Δεν έχουν ζωντάνια, δεν έχουν δροσιά. Περιμένουν, ναι περιμένουν… Τα πέταλα γυρεύουν τη βροχή, δροσοσταλιές να την αγγίξουν.

Πιο δίπλα ριζωμένη μια πορτοκαλί τριανταφυλλιά ανεμοδαρμένη. Ο κορμός της λυγερός, καταπράσινος, ευωδιαστός. Μα τα πέταλά της σκορπισμένα από τον άνεμο διωγμένα. Θέλει τόσο να σταθεί όρθια και δυνατή. Μα πού να πάει να κρυφτεί; Σε μέρη απάνεμα να προστατευθεί.

Ήρθε η ώρα, ήρθε η στιγμή τα μαγικά να κάνει η δροσερή μας η πηγή. Ρίχνει κρυστάλλινο νερό στη χρυσοκίτρινη, θεραπευτικό. Μα τη θαύμα είναι αυτό. Γίνεται ο κορμός της δυνατός, καταπράσινα τα φύλλα, τα τριανταφυλλάκια ευωδιαστά τον ήλιο αναζητούνε.

Και να που αρχίζει ο χορός και με ένα περίτεχνο ταγκό πλέκουν οι λυγεροί κορμοί τους, γύρω τριγύρω ρυθμικά και χτίζουν ένα φράγμα. Δεν θα φυσάει τώρα πια, θα ανθίσει η τριανταφυλλιά. Πορτοκαλί μπουμπούκια θα θεριέψει.

Λίγο νεράκι είναι αρκετό τη ζωή για να ξυπνήσει, για να γεμίσουν οι καρδιές με χρώματα και ευωδιές. Ψάξε να βρεις για την πηγή αυτή, που θα σε σώσει!

_

γράφει η Γλυκερία Γκούτζα