Αν θα μπορούσα με μια λέξη να χαρακτηρίσω γενικά το έργο του Πασχάλη Πράντζιου θα ήταν: μοναδικός! Αυτό νομίζω ότι τον χαρακτηρίζει απόλυτα καθώς η γραφή του, οι ιστορίες του ακόμη και οι τίτλοι των βιβλίων του είναι απλά μοναδικοί. Από τους ελάχιστους σύγχρονους λογοτέχνες που τιμούν πραγματικά τον όρο «συγγραφέας», ο Πράντζιος καταφέρνει με κάθε έργο του να δημιουργεί έναν διαφορετικό, θα μπορούσα να πω και παραμυθένιο κόσμο, παρόλο που σε αρκετές περιπτώσεις οι ιστορίες του βυθίζονται μέσα στην τραγικότητα που τις περιβάλλει, ωστόσο δε θα μπορέσεις ποτέ να μη γοητευτείς από τους ήρωες που έπλασε και πήραν οστά και σάρκα μέσα στις σελίδες του. Κανονικά θα έπρεπε να κάνω εκτενές αφιέρωμα σε όλα τα βιβλία του καθώς καθένα έχει ξεχωριστή θέση στη βιβλιοθήκη και στη καρδιά μου, θα μιλήσω παρόλα αυτά για το τελευταίο και ίσως καλύτερο για πολλούς λόγους βιβλίο του με τον τίτλο «Η πόλη έχει ρεπό».

Όταν διαβάζεις τον τίτλο του συγκεκριμένου βιβλίου αναρωτιέσαι: γιατί αυτός ο τίτλος; Τι σημαίνει η πόλη έχει ρεπό; Μιλάει δηλαδή για κάποια πόλη που κατέβασε ρολά, κυριολεκτικά και μεταφορικά, και δε πληροί πλέον τις προϋποθέσεις για μια κοινωνία λειτουργική ή κάτι άλλο; Διαβάζοντας βέβαια την υπόθεση στο οπισθόφυλλο συμφωνείς πως μάλλον είναι κάτι άλλο. Μια απίστευτη και ξεκαρδιστικά σουρεαλιστική ιστορία όπου η μυθοπλασία μπλέκει με τη πραγματικότητα και που οι ήρωες του βιβλίου παίρνουν στα χέρια τους την ιστορία αλλά και τον ίδιο τον συγγραφέα και πετυχαίνουν πολλά περισσότερα από αυτό που είχαν ως αρχικό καθήκον: να φαντάζουν ως υπαρκτά πρόσωπα στον κάθε αναγνώστη και να μη τον αφήνουν να πει αν μπορεί να τους ξεχωρίσει από πρόσωπα της πραγματικής ζωής μέχρι να τελειώσει το βιβλίο. Τον ακολουθούν ωστόσο και για πολύ καιρό μετά το τέλος της ανάγνωσης καθώς δύσκολα θα μπορέσεις να ξεχάσεις την ιστορία τους αλλά και τη ζωή τους.

Στη παρούσα φάση έχουμε ένα email που παρερμηνεύεται από τον παραλήπτη του με αποτέλεσμα εκείνος να αρχίσει να γράφει μια παρωδία αστυνομικού μυθιστορήματος. Κι από εκεί αρχίζουν όλα…

Δε θα μπορέσω να πω περισσότερα για την υπόθεση γιατί απλά είναι τόσο ξεκαρδιστική αλλά και πολύπλοκη που μόνο αν διαβάσεις το βιβλίο θα την κατανοήσεις. Δε θέλω να πω με αυτό ότι είναι δύσκολο βιβλίο, κάθε άλλο, το διάβασα εύκολα μέσα σε 2 μέρες, απλά δε μπορείς να δίνεις περισσότερα στοιχεία για την υπόθεση γιατί το ένα δένει με το άλλο οδεύοντας στο φινάλε που όπως αναφέρει «κλείνει το μάτι στον αναγνώστη» αφήνοντας κατά νου πολλά. Το σίγουρο είναι πως διαβάζοντας αυτό το βιβλίο δεν περνάς απλώς καλά. Ευχαριστείς το Θεό που τη ώρα που έψαχνες ανάμεσα στα αμέτρητα βιβλία στα ράφια του βιβλιοπωλείου, μια ανώτερη δύναμη σε ώθησε να το διαλέξεις από το ράφι, «κάτι» να σου πει η υπόθεση, αν είσαι και λίγο ψαγμένος αναγνώστης, από τις δύο πρώτες σελίδες καταλαβαίνεις ότι ο συγγραφέας το έχει και να οδηγηθείς προς το ταμείο για να το πληρώσεις. Εκεί καταλαβαίνεις πως όντως υπάρχει Θεός, δεν εξηγείται διαφορετικά.

Αν δεν έχετε ανακαλύψει ακόμη τον Πασχάλη Πράντζιο να η ευκαιρία σας. Διαλέξτε το πρώτο βιβλίο του που θα πέσει στα χέρια σας, δεν έχει σημασία ποιο αφού θα αγοράσετε κατόπιν και τα υπόλοιπα. Καθήστε αναπαυτικά στον καναπέ, φτιάξτε και ένα ζεστό ρόφημα -τώρα με τα κρύα επιβάλλεται- και απολαύστε το. Θα σας ανταμείψει.

_

γράφει η Μαρία Ανδρικοπούλου