Μάξιμος Τρεκλίδης
Γαβριηλίδης
ISBN: 978-960-576-559-0

Κατά τον P. Valery οι εικόνες χαρίζουν τη μουσική ιδιότητα στην ποίηση, αφού αποτελούν μια διαρκή ταλάντευση ανάμεσα στο νόημα και στον ήχο. Για τον Bandelaire η εικόνα είναι το μέσο για να καταλάβει ο ποιητής «τη γλώσσα των λουλουδιών και των βουβών πραγμάτων», ενώ κατά τον Rimband «ο ποιητής κάνει τον εαυτό του οραματιστή με τη σκόπιμη «διατάραξη» των αισθημάτων» αντλώντας εικόνες από τον κόσμο της φαντασίας που είναι πιο πραγματικός από τον κόσμο της πραγματικότητας.

Τον ιδιαίτερο δρόμο της υπερρεαλιστικής εικονοποιίας μέσα σε ένα μείγμα φυσιολατρίας και στοχαστικών αναζητήσεων, ακολουθεί και ο Μάξιμος Τρεκλίδης, με τα «εωθινά βαλς ενός μόνου» (Γαβριηλίδης, 2016).

Το φυσικό στοιχείο, όπως αβίαστα εισάγεται, δίνει μία ρομαντική διάσταση στην υπερρεαλιστική κίνηση του στίχου (δαα’, εα’, the woman of Nowhere, IV, XXIX, XXXX). Και αξίζει να υπογραμμίσουμε τις εντυπωσιακές μεταφορές που συνοδεύουν το φυσιολατρικό στοιχείο (μουρμουρίσματα, δβα’, XIV, XVII, XVIII). Αναφαίνεται μία στενή σχέση του ποιητή με τη φύση που προκύπτει από την ίδια την εικονοποιία, καθώς εκείνη καλύπτει πτυχές της χλωρίδας σε διάφορες χρονικές στιγμές (δβαβ’, η σιωπηλή μαρτυρία της Μάλτας, ραρα’, ιβ’, δβαβ’).

Και τούτη η ρομαντική διάσταση ενισχύεται από τη συνειρμική πορεία της γραφής του Τρεκλίδη (ποίημα για την καταπολέμηση του πυρετού, γγ’, ια’, XIV, III, X, XII, XV, XVI, στοχασμοί μιας παράταιρης διάθεσης). Εξάλλου με την ίδια υπερρεαλιστική κίνηση εκφράζεται και η ποιητική ειρωνεία (σβ’, XVI, XXVII).

Πάνω ακριβώς στο φυσικό στοιχείο ο δημιουργός στοχάζεται για την ανθρώπινη ύπαρξη (η σιωπηλή μαρτυρία της Μάλτας, άτιτλο μέχρι την επόμενη νύχτα, XIII, XXIV, XVIII, IX, X) και το χρόνο (γγ’, σβ’, ρρα’, I, στοχασμοί παράταιρης διάθεσης, XVII) με τη μνήμη (ΙΙ). Οικοδομεί την προβληματική του για τον έρωτα (III, IV, και η ποιητική ενότητα «χέρια ταραγμένα») και εκφράζει την αγωνία του το θάνατο (XV, XIV, XVI, VI).

Η έκφρασή του θεμελιώνεται στο αυτοαναφορικό υποκείμενο διαμορφώνοντας έτσι ένα εκμυστηρευτικό ύφος με υπαρξιακές αναζητήσεις. Το β’ ενικό γραμματικό πρόσωπο και οι κλητικές προσφωνήσεις συντηρούν τον εξομολογητικό χαρακτήρα της συλλογής προσδίδοντας ταυτόχρονα μία θεατρικότητα.

Αξίζει, ωστόσο, να συμπληρώσουμε ότι διαρκής στην ποιητική του είναι η παρουσία του ουρανού. Σαν να ακολουθεί το ρομαντικό και το ερμητικό πρότυπο, ο Τρεκλίδης βρίσκει στον ουρανό τα μυστικά των ανθρώπινων αγωνιών και συναισθημάτων. Άλλωστε, μόνο το απέραντο ουράνιο μπορεί να χωρέσει τα ανθρώπινα συναισθήματα.Κράτα το