Ο Γιώργος Περισανίδης, ένας άνθρωπος της τεχνολογίας και του διαδικτύου, με το βιβλίο του ‘Η ψηφιακή επιπολαιότητα του έρωτα’ έρχεται να σκιαγραφήσει ανάγλυφα τις σχέσεις των ανθρώπων στη σύγχρονη εποχή. Η ιστορία ακολουθεί τους καταιγιστικούς ρυθμούς του internet, οι πρωταγωνιστές μοιάζουν να άγονται και να φέρονται από το κατεστημένο των κοινωνικών δικτύων, τα οποία έχουν φτάσει στο σημείο να ελέγχουν στην κυριολεξία ακόμα και τη συμπεριφορά των νέων ανθρώπων.

Με έντονες αναφορές στη μουσική και τον κινηματογράφο, που εξ’ ορισμού είναι γεμάτα εικόνες και αισθήματα, ο συγγραφέας αναδεικνύει τη μεγάλη αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα στο θυμικό των σύγχρονων ανθρώπων και τη ‘στεγνή’ –εν τοις πράγμασι- και άδεια ψυχική και συναισθηματική κατάσταση που βιώνουν. Οι σχέσεις του σώματος δεν είναι αποτέλεσμα των ψυχικών σχέσεων αλλά απλώς μια ανάγκη που ‘πρέπει’ να ικανοποιηθεί απλώς, με οποιονδήποτε τρόπο και οποιοδήποτε τίμημα. Οι διαπροσωπικοί δεσμοί είναι άνευ ουσίας, αξίας κι αντικρίσματος, γίνονται μόνο και μόνο επειδή μπορούν να γίνουν εύκολα και χωρίς κόπο και βεβαίως με τη βοήθεια που παρέχει το διαδίκτυο και κυρίως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι άνθρωποι έχουν καταντήσει να μιλάνε μέσω των chat rooms έστω κι αν κάθονται σε διπλανές καρέκλες!

Ο Γιώργος Περισανίδης έχει απογυμνώσει τα νέα ήθη και τα παραθέτει εύγλωττα στο βιβλίο του, με γλώσσα απλή και λιτή, συμβαδίζοντας έτσι ενσυνείδητα με το ύφος της εποχής, χωρίς να ωραιοποιεί ή να εξωραΐζει το παραμικρό. Η ψηφιακή επιπολαιότητα του έρωτα μοιάζει να αποτελεί αυτό που όλοι μας θέλουμε να πούμε βλέποντας γύρω μας, ειδικά τις νέες γενιές, αλλά δεν το έχουμε κάνει, ειδικά με τέτοιο, λογοτεχνικό τρόπο. Η ιστορία που περιγράφει δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα, είναι θα έλεγε κανείς, ο κανόνας σήμερα, ένας κανόνας που μπορεί να μοιάζει αδιανόητος σε μεγαλύτερους ειδικά ανθρώπους, αλλά πέρα για πέρα αληθινός. Ζώντας μέσα στο internet, που αποτελεί άλλωστε και το πεδίο της εργασίας του, ο συγγραφέας έχει την πληροφόρηση άμεσα και την καταγράφει με τρόπο εξαιρετικό στην ιστορία, η οποία αν και δεν είναι μεγάλη, όπως άλλωστε και οι ψηφιακές ερωτικές ιστορίες που δεν έχουν διάρκεια γιατί είναι επιδερμικές και χωρίς πραγματική ουσία, σκιαγραφεί έντονα το κοινωνικό φαινόμενο της επιπολαιότητας –ακόμα και στον έρωτα- στα χρόνια των κοινωνικών δικτύων και της αμεσότητας (της απρόσωπης) της επικοινωνίας!

Ο συγγραφέας γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου «Ο έρωτας στα χρόνια του Facebook χτίζεται και γκρεμίζεται γρήγορα και ‘αναίμακτα’». Ο έρωτας όμως είναι πολύ μεγάλος για να χτιστεί γρήγορα ή να χαθεί έτσι απλά, χωρίς να αφήσει σημάδια ή πληγές. Να νιώθει άραγε ο σύγχρονος άνθρωπος τι χάνει λόγω της ταχύτητας που ζει, αποφασίζει, αγαπάει και μισεί; Ή απλώς η συνείδηση του μεγαλείου του έρωτα να αποτελεί απλώς παρελθόν που θα το βλέπουμε ως μουσειακό έκθεμα σε λίγα χρόνια; Ο Γιώργος Περισανίδης πάντως, μας δείχνει το δρόμο σήμερα…