Στον Κωνσταντίνο Καβάφη

Οδυσσέας περιπλανώμενος 

χαμένος στα πελάγη των καιρών 

ανάμεσα σε Συμπληγάδες τραγουδάω 

ότι ενίκησα Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες. 

Το φιλί της Κίρκης εγεύτηκα 

κάτω από έναστρες ηδονές. 

Τη Ναυσικά επλάνευσα 

όταν ο ήλιος άστραψε στο γυμνό μου σώμα. 

Δίχως συντρόφους ξέμεινα 

στης μοναξιάς την άσπλαχνη σιωπή 

σιγά μιλώντας ο φόβος μην ακούσει 

και των κυμάτων την ορμή ψηλά σηκώσει. 

Το θυμωμένο Ποσειδώνα κι αν συνάντησα 

έμαθα μέσα μου να μην τον κουβανώ 

κι απ’ την οργή του ξέφυγα 

ναυαγός και μόνος 

τη μοίρα μου να συναντήσω. 

Είδα λιμένες πρωτοϊδωμένους 

λέξεις αλλιώτικες, παλάτια μακρινά 

θάλασσες άγνωστες κι απάτητες στεριές, 

της εμπειρίας προσφορές κι απεικονίσεις 

που χαϊδεύουν τ’ άσπρα μου τα γένια. 

Όσο κι αν είναι πλούσια τα δώρα των Φαιάκων 

πόσο μικρά μού φαίνονται στης Γνώσης τη σπηλιά 

που θησαυρούς αμύθητους κι ατέλειωτους εκρύβη. 

Πόσο δίκιο είχες, δάσκαλε, 

το μόνο που μου έδωκεν η Ιθάκη 

είναι η νοσταλγική αφήγηση 

της γλυκιάς ανάμνησης 

από το ωραίον ταξίδι.    

_

γράφει ο Ντίνος Γλαρός