Κλόουν

Κοίτα η σιωπή πώς βαραίνει
κοίτα η μοναξιά πώς γυρνά
σαν σώμα που πέφτει και τρέμει
σαν ζώο άγριο π’ αλυχτά.

Κοίτα το δωμάτιο μικραίνει
κοίτα ο ουρανός προσπερνά
σαν βάρκα που γέρνει και φεύγει
σαν έργο που δεν παίζεται πια!

Κοίτα ο καθρέφτης χορεύει
κοίτα κάποιος πως χοροπηδά
σαν Ήλιος πυρώνει, μαγεύει
σαν ξένος γυρεύει πολλά.

Κοίτα η πόλη πώς βαθαίνει
κοίτα ο κόσμος πώς σε κοιτά
σαν κάποιον που καίει και κλέβει
σαν Κλόουν με χέρια γυμνά!