*

–

γράφει η Χρύσα Νικολάκη

Κριτικός Λογοτεχνίας (Μaster of Arts), E.A.P

Συγγραφέας/Θεολόγος

Υπερβατικότητα, φαντασία ρεαλισμός και υπερρεαλισμός σε απόλυτο συνταίριασμα, αριστοτεχνικά πλεγμένη στιχομυθία με μουσικότητα και υπαρξιακό βάθος που ρέει αβίαστα πάνω στις λέξεις , διάχυτος ερωτισμός με θεολατρική υφή είναι εκείνα τα στοιχεία που μαρτυρούν ότι η ποιητική συλλογή ΙΕΡΟΔΟΥΛΕΣ του Μανώλη Αλυγιζάκη είναι  ιδιαίτερη και  απολαυστική για τους λάτρεις της ποίησης . Όπως έλεγε και ο   Στίβεν Ουάλας

«Έντονος λόγος είναι όταν μιλάς με ανθρωπιά από το ύψος η το βάθος των ανθρώπινων πραγμάτων.»

Ο ποιητής πίσω από τις γραμμές στοχάζεται βαθιά τον άνθρωπο , συμπορεύεται με τις αγωνίες του στεκάμενος  ως παρατηρητής των δρώμενων ενός αρχαίου δράματος. Η ιδιομορφία και η μοναδικότητα στα ποιήματα του είναι η αποστασιοποίηση του όπου απαιτείται  χωρίς όμως να χάνει ίχνος από τον λυρισμό του, επιφέροντας με αυτό τον τρόπο στον αναγνώστη συγκινησιακή φόρτιση και μετατρέποντας τον σε μέλος μιας χορικής παράστασης.

Μέσα από το ποιητικό του δίοπτρο το ατομικό γίγνεσθαι γίνεται συλλογικό. Η απεικόνιση του τραγικού κατορθώνεται από τον αγώνα του αδύναμου απέναντι στον δυνατό αλλά και από την σύγκρουση της ατομικής θέλησης με μεγαλύτερες δυνάμεις  και της συνειδητής πορείας  τους  προς το τέλος. Η συνειδητότητα του εγκόσμιου, ο εγκλωβισμός στη φθορά και η κατεχόμενη δίψα και πάλη για τη ζωή σηματοδοτείται από τους στίχους:

«Το γόνατο φρενάρει αναπάντεχα

στα μάτια δάκρυα

στα μέλη πόνος

που η τραγουδίστρια μελωδεί:

«Ξέρω ένα παιδί π’ αγαπά το κόκκινο.» (ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΘΡΙΑΜΒΟΣ)

Η τραγικότητα προσωποποιείται μέσα από τα πολυμορφικά σχήματα του σύγχρονου κόσμου , εκφράζοντας τις προσδοκίες και τις προσμονές, τις αποτυχίες και το ανεκπλήρωτο του σύγχρονου ανθρώπου. Με αυτό τον τρόπο ο ποιητής Μανώλης Αλυγιζάκης κατορθώνει να ξεπεράσει τα στενά όρια της «κλασσικής» αφήγησης καθώς συλλαμβάνει μια μεταμοντέρνα έκφραση της τραγικότητας  συμμεριζόμενος  τις αναλογίες  του σημερινού αναγνώστη στην επίκαιρη  πραγματικότητα. Η θεραπαινίδα ποίηση είναι για εκείνον το μερτικό της χαράς, της  ζωής η ανταμοιβή, όπως γράφει.

«Κι απ’ το ποτήρι  του το ολόγιομο

το μερτικό της  χαράς θα σας  χαρίσει  μην ζητώντας

ποτέ καμιάν ανταμοιβή.» (ΠΟΙΗΤΗΣ)

Ο Μανώλης Αλυγιζάκης  με την εικονοποιητική και ακουστική του δεινότητα αποτυπώνει ψυχοδυναμικά την πραγματικότητα στη ρωγμή του χρόνου προσδίδοντας στις λέξεις υπερβατική διάσταση και αποκαθηλώνοντας τον άνθρωπο από το γήινο, χοϊκό βάθρο, τοποθετώντας τον σε θεϊκό πλευρό, στην αρχετυπική του διάσταση, εκεί που οι  γνήσιοι Ποιητές εναποθέτουν τον Ιερό τους Λόγο.