Ένα άτομο νεαρής ηλικίας, γιατί να επιλέξει τα δύσκολα και απαιτητικά μονοπάτια της ποίησης και του θεάτρου;
Η ωριμότητα του μέσα μας έχει να κάνει. Δεν το επέλεξα, τα ίδια τα μονοπάτια μου ζήτησαν να τα περπατήσω. Βημάτισα και βηματίζω αργά και σταθερά. Δεν βιάστηκα, μπορούσα να πέσω. Οι σκέψεις γίνονται οι λέξεις μου. Οι παύσεις στο θέατρο γίνονται τα διόδια αυτών των σκέψεων. Μεγάλες απαιτήσεις έχουν και τα λόγια και η σιωπή. Χρειάζεται ακρίβεια, ειλικρίνεια, ένστικτο, μα κυρίως, έγνοια και αγάπη για έναν κόσμο που μεγαλώνεις μαζί του. Αν δεν τον νοιάζεσαι, δεν έχεις δικαίωμα να του απευθυνθείς. Οδηγός όλων αυτών είναι η διακριτικότητα. Το μήνυμα πρέπει να φτάσει λαθραία στον παραλήπτη. Μέσα μου συζούν και τα δύο. Το ένα δίνει φιλί ζωής στο άλλο. Ακροβάτης σ’ ένα ιδανικό ψεύδος, για να δημιουργήσω, φορώντας τα ρούχα της ανάλογης συνθήκης, που με βγάζει στην αλήθεια. Αυτή την αλήθεια μοιράζομαι.

Τι σημαίνει για εσάς έμπνευση;
Ο Θεός στο θηλυκό του! Μια λάμψη που με διεκδικεί με κάθε τρόπο. Την αισθάνομαι. Είναι δίπλα μου, μου στέκεται. Πονάει μαζί μου, κλαίει, χαίρεται, ερωτεύεται. Έρχεται και διεκδικεί τον χρόνο μου. Πολλές φορές γίνεται αγενής: παίρνει την πρώτη θέση σε κάθε γωνιά του είναι μου, πολλαπλασιάζεται σε κάθε κύτταρο μου. Τότε ανάβω κερί και προσεύχομαι για μένα και τους άλλους. Λέω: «Δόξα συ ο Θεός!». Έχω κιόλας κερδίσει λόγους, έχω κρατήσει σημειώσεις, να πάμε όλοι μαζί παρακάτω, όπως μπορούμε. Λιώνει το κερί, τελειώνει το έργο και είμαι έτοιμος να συγχωρήσω. Περιμένω με λαχτάρα να κριθώ.

Ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας δυσκολεύει τη γραφή σας;
Ο χαρακτήρας μου ολόκληρος. Κάθε φορά, σε κάθε ποίημα, σε κάθε έργο, πρέπει να τον αντιμετωπίσω, να τον αδικήσω, να τον αποσυνθέσω. Οι ήρωες και οι αφηγητές μου βέβαια, θυμώνουν αν δεν μου δώσουν άλλοθι. Τοποθετώ έναν καθρέπτη, να δω τα σημάδια. Τα εντοπίζω. Δεν είμαι καλός στο να τα επουλώνω. Πιάνω την ουσία απ’ το κέντρο της. Καθόλου δεν το σκέφτομαι, ρίχνω τον καθρέπτη κι ακούω το γυαλί να σπάει. Πια έχω αποκληρώσει κάθε είδωλο. Είμαι ο εαυτός μου.

Τι θα αποκομίσει ο αναγνώστης μέσα από τα έργα σας;
Η τέχνη τίκτει την αγωνία μας για την ζωή. Σαστίζουμε στο θαύμα της. Αυτή την αγωνία, καλούμαστε να την αναθρέψουμε. Να της μάθουμε πληθυντικό ευγενείας και διάθεση για προσφορά. Ο αναγνώστης θα συγκρουστεί με τον εαυτό του. Μια τέτοια σύγκρουση κυοφορεί πάντα τη γαλήνη. Όλα είναι ορμές ν’ ανακαλύψουμε τον εαυτό μας. Ο καθένας θα συναρμολογήσει το νόημά του, σύμφωνα με τα κομμάτια του. Σ’ αυτή τη βουτιά, που γίνεται μέσα μας, ονειρεύομαι να μάθουμε ν’ αγαπάμε και τους γύρω μας και να πιστεύουμε.
Τότε έχει νόημα η τέχνη.

Για ποιο λόγο θα σταματούσατε να γράφετε;
Ο λόγος θα με βρει μόνος του. Η έκθεση είναι δύσκολο πράγμα, το ονοματεπώνυμό μας έχει μεγάλη ευθύνη. Τα χέρια μας έχουν ευθύνη. Ειδικά σε μια κοινωνία που σπούδασε πιο γρήγορα την εύκολη κριτική απ’ την ουσιαστική κατανόηση. Οι συνθήκες έχουν μεγάλη επιρροή στη δουλειά μας και είναι συχνά πολύ σκληρές. Ό,τι λέγεται είναι αλήθεια. Έχεις να αντιμετωπίσεις μια αρένα από προσωπικούς εγωισμούς και ανεξήγητες αντιπαλότητες. Όσο η ανάγκη μας είναι διαθέσιμη, θα συνεχίζω.

Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σας σχέδια;
Δεν ορίζω ποτέ τη στιγμή. Προσλαμβάνεται ο χρόνος να κάνει τη δουλειά του. Εγώ μονάχα ονειρεύομαι κι αυτό με αθωότητα. Δε σχεδιάζω. Αν όλα πάνε καλά, θα διαβάσετε και του χρόνου κάτι από μένα.

Σαν επίλογο της συνέντευξης θα μοιραστείτε μαζί μας δυο ποιήματά σας;
Με μεγάλη χαρά!

Η ΑΛΛΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ
Η πρώτη μας ανάσα για μένα
λέγεται έρωτας
και όχι γέννηση και επιστροφή.

Το πρώτο άγγιγμα για μένα
λέγεται αδυναμία.
Το πρώτο δάκρυ μας,
η εισαγωγή στον πόνο,
η ανεκπλήρωτη ανάγκη μας
τα βήματα στο δρόμο.
Ο πρώτος θάνατος
μια διαδήλωση για την άδικη ζωή.

ΤΑ ΑΔΙΔΑΚΤΑ
Για τον έρωτα
ποτέ κανείς δεν μας έμαθε
και δεν γίνονται
σεμινάρια στην καρδιά.

Ποτέ κανείς δεν μας έμαθε
για το νοτιά των θλίψεων.
Η ψυχή βγήκε απ’ το κορμί
και τ’ ομολόγησε.

Ποτέ δεν μας εξήγησαν
γιατί μαθαίνουμε
όλους τους τόμους της λογικής
και δεν έχει ένα τεύχος μόνο η ψυχή.

Ποτέ κανείς…
Ένα απόλυτο παράπονο
για όσα έμειναν αδίδακτα
στην παιδεία της καρδιάς.

(Σελ. 49 – 50. Απ’ την ποιητική συλλογή «Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΟΙΞΗ», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2016)

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία και τη θερμή συζήτηση. Θα τα καταφέρουμε!

–

Έργα του Μάριου Λεβέντη:

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΟΣΤΡΟΦΟΣ
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

Ένα έργο για την ευθύνη. Που ομολογεί την ανθρώπινη αδυναμία και την ανασφάλεια της εποχής του, μιλώντας για τη λήθη που φορτώσαμε στη μνήμη μας.
Ένα ταξίδι με μια βαλίτσα στο χέρι, που δεν είναι παρά η δίψα μας για μια δεύτερη ευκαιρία. Μια ευκαιρία κάπως λιγότερο ματαιωμένη. Ένα «δρομολόγιο» στην παλίρροια του σήμερα, θίγοντας το ανθρώπινο υπερεγώ και αγκαλιάζοντας τον έρωτα: την ίδια τη ζωή. Μια εξομολόγηση που εκκολάπτει ένα ναυάγιο προσωπικό που γίνεται συλλογικό. Σε ενεστώτα χρόνο. Αυτό είναι το θέατρο. Το ιδανικό. Ή, καλύτερα, το πιο ικανό ψέμα να πει την αλήθεια. Έμμεσα. Με ελπίδα και ελευθερία.
(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΟΙΞΗ
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

Μια ποιητική δουλειά πολλά υποσχόμενη, γεμάτη με εικόνες και συναισθήματα.

ΜΩΒ ΜΕ ΓΚΡΙ
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ

«…. Δεν θα καταφέρει ποτέ να σπάσει αυτή η σιωπή;
Κάποιος να ‘ρθει να μου πει μια λέξη, να γίνει ένας μικρός
 θόρυβος.
Κι ύστερα λεν πως είναι δύσκολο να βάλει κάνεις
 πωλητήριο στις σχέσεις. Όχι δεν είναι δύσκολο. Φτάνει
 ένα πινέλο βαμμένο χρώμα κόκκινο που να βάφει άδικα
γιατί, φτάνει ένας θανατωμένος ήλιος για πίσω φόντο και
 δυο δάκρυα για να σφραγίσει…
Έχει και μια συννεφιά… μα η δική μου άνοιξη, ελλοχεύει
 τις ευκαιρίες, στα χέρια της λαχτάρας μου να τη κρατήσω.
Κι είναι πολλά τα σύννεφα, να τα κάνω πέρα απ’ τον
ουρανό.
Ευτυχώς που υπάρχει το εμείς για να ανήκουμε κάπου…» 
(Από το οπισθόφυλλο)

–

Λίγα λόγια για τον ποιητή- θεατρικό συγγραφέα:
Ο Μάριος Λεβέντης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1997. Σπουδάζει στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει εκδώσει το θεατρικό έργο «Μωβ με γκρι» (Διάνυσμα 2015) και την ποιητική συλλογή «Η δεύτερη άνοιξη» (Γαβριηλίδης 2016). Στήλες πολιτισμού και δημοσιογραφίας φιλοξένησαν δοκίμια της φιλοσοφικής και πολιτικής γραφής του. Επίσης έχει συμπεριληφθεί σε ποιητικές ανθολογίες.