Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω νιώσει να μην μπορώ να ανασάνω. 

Να τρέχω και να μην προφτάνω

’’Να ξέρεις είμαι πολύ περήφανη για σένα’’

 είπε και με αγκάλιασε όπως στην γέννα

 Τότε θυμήθηκα πως κάπως έτσι ήταν δίπλα μου σε όλους τους άσπρους διαδρόμους

Σε αυτούς που τους κρεμάνε παιδικές ζωγραφιές και ντύνουν στα λευκά τους τροχονόμους 

στα ολονύχτια ξεφαντώματα δύσπνοιας 

Σε αυτά που ήμασταν εγώ, εσύ κι ο βήχας

πάνω στα κινούμενα κρεβατάκια

να σαι ‘κει να κλείνεις μου τα αυτάκια

να μην ακούω τις στριγκλιές των διπλανών

για να μπω στον πειρασμό να κοιμηθώ

και όταν φύγαμε αγκαλιασμένες απ’ τον άσπρο λαβύρινθο

δεν τέλειωσε τούτο το μαρτύριο

Να μου κρατάς το μικρό χέρι

Όσο το μηχάνημα με συνεφέρει

Εισπνοή και εκπνοή

Το ταξίδι στην αναπνοή

‘’Να ντυθείς να μη κρυώσεις’’ 

Φωνάζεις πια για να γλυτώσεις

Το χάσιμο στους άσπρους διαδρόμους

Την ενημέρωση απ’ τους νοσοκόμους

Το φαγητό στα τετράγωνα πιατάκια

Τα παιδικά κλαμένα μου ματάκια

Γιατί κάποτε τον λαβύρινθο τον είχες μάθει απέξω

Αγωνιώντας πότε με το εξιτήριο θα παίξω

Και τρέχεις να προφτάσεις

‘’την ζακέτα μην ξεχάσεις’’

_

γράφει η Σοφία Βασσάλου