Τη Γιώτα Παπαδημακοπούλου τη γνώρισα πρώτα διαδικτυακά και στη συνέχεια συγγραφικά. Μέσα από το blog της ‘’Το μεγαλείο των τεχνών’’ βρήκα έναν άνθρωπο που έγραφε κριτικές για ταινίες και βιβλία σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που θα τις χαρακτήριζα κι εγώ. Έτσι μου έγινε αρκετά συμπαθής και απ’τη στιγμή που ανακάλυψα ότι ασχολείται και με τη συγγραφή ήμουν σίγουρη πως και εκεί θα τα κατάφερνε περίφημα. Διαβάζοντας αρκετό καιρό μετά το 2^ο κατά σειρά βιβλίο της ανακάλυψα μια πολύ γλυκιά ιστορία με ιδιαίτερα αγαπητούς ήρωες αλλά και μια υπόθεση άκρως ρεαλιστική. Για όλους αυτούς τους λόγους το συγκεκριμένο βιβλίο είναι από τα αγαπημένα μου πια και σίγουρα την ιστορία του δε θα τη ξεχάσω ποτέ.

Η αλήθεια είναι ότι το εν λόγω βιβλίο από την αρχή με είχε ιντριγκάρει καθώς από την υπόθεση με προϊδέαζε ότι θα διάβαζα κάτι πολύ καλό. Από τη μια το ότι ήταν γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο δείχνει μια αμεσότητα και μια ταύτιση με τον ήρωα, από την άλλη το ότι μια γυναίκα γράφει βιβλίο με άντρα πρωταγωνιστή-που πρέπει να μπει στο αντρικό μυαλό και να καταγράψει και τη ψυχολογία και τη νοοτροπία των αντρών με το καλύτερο αποτέλεσμα-είναι σίγουρα μεγάλο ρίσκο. Κακά τα ψέμματα, δύσκολα μια γυναίκα μπορεί να ψυχογραφήσει τόσο καλά έναν άντρα και να γράψει ένα μυθιστόρημα που να κάνει τον αναγνώστη να πιστεύει ότι το έχει γράψει άντρας συγγραφέας. Η Γιώτα νομίζω πέτυχε το στόχο της καθώς έπλασε έναν άρτιο χαρακτήρα με τα ελαττώματα αλλά και τα προτερήματά του χωρίς υπερβολές και εξωπραγματικά στοιχεία και τον άφησε να μας πει αυτά που θέλει με τον τρόπο που εκείνος προτιμούσε. Και τα κατάφερε.

[the_ad id=”24722″]Ο ήρωας του βιβλίου λοιπόν είναι ο Αντρέας ο οποίος μας αφηγείται σε α’ πρόσωπο τον κρυφό του έρωτα για τη παιδική του φίλη Άλεξ και την αγωνία του πως, σε μια βδομάδα που εκείνη παντρεύεται θα τη χάσει οριστικά χωρίς να της έχει πει την αλήθεια. Μέσα σε μια βδομάδα τι μπορεί να γίνει για να αλλάξουν τα πράγματα και ο Ανδρέας να μη χάσει την Άλεξ για πάντα; Μπορεί άραγε να υπάρξει αληθινός έρωτας μεταξύ δύο παιδιών που μεγάλωσαν μαζί και ήταν ο ένας ο καλύτερος φίλος του άλλου; Υπάρχει μόνο μια βδομάδα περιθώριο για να μη χαθεί και η τελευταία ευκαιρία να δοθούν απαντήσεις για όλα.

Με τη φράση ‘’Με λένε Αντρέα και αυτή είναι η ιστορία μου’’ ξεδιπλώνεται μια εξαιρετικά καλογραμμένη και σύγχρονη ιστορία με καθόλου κλισέ εξέλιξη αλλά και 2 ήρωες που κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι φίλοι μας και που αυτά που έχουν να μας πουν δεν είναι διόλου εξωπραγματικά. Σίγουρα δεν είναι ο κανόνας να ερωτευόμαστε τους κολλητούς μας, όταν όμως συμβαίνει τι κάνουμε; Ειδικά αν τα αισθήματα μας είναι πέρα για πέρα αληθινά και δε νιώθουμε μπερδεμένοι ή ένοχοι ότι όλο αυτό είναι λάθος. Ο Αντρέας είναι μεν συνειδητοποιημένος αλλά εξίσου μπερδεμένος γιατί δε ξέρει πώς να συμπεριφερθεί. Ο μεγαλύτερος φόβος του είναι ότι η Άλεξ μπορεί να μην αισθάνεται το ίδιο και μια φιλία τόσων χρόνων να καταστραφεί άδικα. Μήπως όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά; Ή όχι; Όλα αυτά τα ερωτήματα απαντώνται μέσα σε αυτή τη πολύ σπιρτόζικη, χιουμοριστική και τόσο αληθινή ιστορία που σίγουρα δε θα αφήσει κανένα ασυγκίνητο.

Ένας τρυφερός τίτλος, ένα νοσταλγικό εξώφυλλο και μια ιστορία με χιούμορ και πολλές αλήθειες συνθέτουν αυτό το μυθιστόρημα που αξίζει να διαβαστεί από άντρες και γυναίκες οι οποίοι σίγουρα θα ταυτιστούν σε πολλά σημεία.

_

γράφει η Μαρία Ανδρικοπούλου