Εκείνο το αύριο
που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση
πως οι μέρες που θα έρθουν
θα είναι καλύτερες
πλημμυρισμένες φως και όνειρα
πού χάθηκε;
Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος
Πλέκει τον ιστό του
Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης
Μνήμη, μόνο σε εσένα μπορώ πια να ελπίζω
_
γράφει ο Χάρης Γαντζούδης








0 Σχόλια