Μέσα στης νύχτας την αγκάλη, η μορφή σου ξεπροβάλλει και πάλι εμπρός μου. Ξόδεψα έτη αμέτρητα να σε παρατηρώ και με σιγουριά μπορώ να πω, πως σε γνωρίζω απ’άκρη σ’άκρη.

Τα μελί σου μάτια σα γυαλί που διαπερνά το κορμί μου, χαράχθηκαν μες το μυαλό μου ανεξίτηλα. Είχες εκείνο το βλέμμα που μέσα του έκρυβε χίλιες και μια νύχτες σαν κι αυτή.

Τα καλοσχηματισμένα σου χείλη, ροδοκόκκινα στο χρώμα είχαν γεύση δροσερή, από μέσα τους ξεπρόβαλλαν χαμόγελα και τον κόσμο μου φώτιζαν σε μια στιγμή. Αμέτρητες φορές τα κοίταξα, μα δεν ήταν αρκετές να σε χορτάσω, πάντα θα θέλω ακόμη μία. 

Τα στιβαρά σου χέρια και η δυνατή σου πλάτη, με έκρυβε από του κόσμου τους κινδύνους, αόρατη πια και ασφαλής για όλο το σύμπαν, εκτός από σένα. Το μικρό κορίτσι μέσα μου φόβο δεν έχει πια και στη μόνιμή μου κατοικία ακούμπησα κάθε μικρή μου ανησυχία, κι ζω ελεύθερη πια.

Τα μαύρα σου μαλλιά άγγιζαν τα ακροδάχτυλα μου απαλά, σα μετάξι, αέρινα κυλούσαν και ελεύθερα κρατώντας φυλακισμένο το μεθυστικό άρωμά σου, που συχνά θαρρώ με ζάλιζε σαν ερχόμουνα κοντά σου.

Στο φως του φεγγαριού γυάλιζε το σοκολατί σου δέρμα, κι εγώ στεκόμουν εκεί, αποσβολωμένη και σε κοιτούσα με δέος, γεμάτη ευγνωμοσύνη που τα μάτια μου κατάφεραν να φωτογραφίσουν τόση ομορφιά σε μια στιγμούλα μόνο τούτης της θνητής ζωής.

Ήχους δεν άκουγα, μονάχα τη φωνή σου, αποτυπώθηκε στη μνήμη μου σαν ξεχασμένη συχνότητα ενός παλιού ραδιοφώνου που πλέον δεν αλλάζει. Τα ηχητικά της κύματα με καλούν κοντά σου σαν μια δικιά μας μουσική που ταξιδεύει ανεμπόδιστη στο χωροχρόνο.

Καθρέπτης το μυαλό σου, αντικατοπτρίζει κάθε πτυχή μου, σκοτεινή και φωτεινή, σου μαρτυρά άθελά μου κάθε κομμάτι μου, κάθε σκέψη, πόθο κι όνειρο, τίποτα δε κρατώ μόνο για μένα, για να έχεις τη μυστική συνταγή για τη κατάκτησή μου, να το φυλάς σα θησαυρό.

Χειμώνας πλησιάζει, η εποχή μας ξεκινά, σαν ιστορία με κεφάλαια ατέλειωτα, σε ένα βιβλίο με τέλος που ποτέ δε πρόκειται να ‘ρθεί. 

Τίτλο θα βάλω που θα ‘χει έμφαση στο «εμείς» στο παραμύθι της πραγματικής ζωής κι όποιος επιθυμεί να το διαβάσει, θυσία θα κάνει ολάκερή του τη ζωή, σαν την αγάπη που ποτέ δε τελειώνει, σε κάθε εποχή, μονάχα εμείς.

_

γράφει η Σταυρίνα Γεωργία Τσατσανίδη