Μοναδικά κοινότοπο

Σ’ ονόμασα, μ’ ονόμασες

χαράξαμε σε πέτρα

μιας ιστορίας τη φωνή

αφήγηση της κίνησης

ενός φευγάτου φύλλου

που ο νους αναρωτιέται

τι είδε και τι να ‘ταν

Μια ρόδα κοντοστάθηκε

να πάρει επιβάτες

κι αμέσως κύλισε ξανά

χωρίς να μας ρωτήσει

Του ταξιδιού μας η αρχή

μια μέρα του Φλεβάρη

τα ίχνη πολυσήμαντα

καρκινική η γραφή τους

κρίσεις, χαρές, αγρύπνιες

Ήρθε η ώρα να σου πω

μια ακόμα καληνύχτα

Ένα φιλί στο μάγουλο

δύο φιλιά στα χείλη

και με στοργή στο μέτωπο

κλειδάκι να γυρίσει

να ασφαλίσει η κλειδωνιά

όνειρα χαμογελαστά

_

γράφει ο  Απόστολος Παλιεράκης