
Πίνακας σε λευκό τοίχο. Κουρτίνες βελούδινες και πάντα ανοιχτές. Τα πουλιά πήγαιναν κι έρχονταν μαζί με τα σύννεφα.
Τα φύλλα της μουριάς πλάγιαζαν χρόνια στο παράθυρό μου.
Μια μέρα ο πατέρας είπε:
«Να κλαδέψουμε το δέντρο· μας κρύβει τον ήλιο».
Ήταν αρκετό για να σκεφτώ όλες τις αποχρώσεις.
Όλ’ αυτά τα χρόνια.
Άρχισα να ψιθυρίζω:
«Γκρι, μαύρο, σκούρο μπλε…».
−Υπήρξε ήλιος;
_
γράφει η Αρετή Σιάχου








0 Σχόλια