Μην παλεύεις άλλο να διώξεις το φως που μπαίνει σαν κλέφτης απ΄ τις χαραμάδες. Είναι η ζωή που πρέπει εν τέλει να πιάσεις στα χέρια σου.

Ναι… Είσαι λεύτερος

Ξημέρωμα
από τα λίγα φωτεινά της ζήσης σου
ξανά στην ίδια θηλειά ο λαιμός
μπρος και πίσω
Ίσα να παραστεί σαν τον κομπάρσο ο πνιγμός στο βάθος της σκηνής
και να κοπάσει η ανάσα

Σιωπή ύστερα
συνένοχος στο έγκλημα του σχοινιού
μα το σχοινί, ξένου χεριού αρμοστής στον τόπο σου

Χάρη του φόβου
η μετάνοια για τα ξένα λάθη
κι η λήθη που ποτέ δε θα ‘ρθει
τιμωρία πιο σκληρή

ο λαιμός γυμνός, έτοιμος να δεχθεί
όση απ’ του χθες τη δίψα χώρεσε στο τώρα
και όσα τώρα δε χωρέσανε στο αύριο

Συμφιλίωση με την ήττα πλήρης
η ποίηση
Ναι
πόρτα ανοιχτή

μα εσύ,
δέσμιος πράξεων και λόγων
μια σπιθαμή
πριν την παραίτηση
Με το γερμένο σου κεφάλι στην ποδιά της κόλασης
που λίγο λίγο καταπίνει τον παράδεισο

Ώσπου νυχτώνει
τα βλέφαρα πέφτουν
οι κόρνες των αυτοκινήτων
γίνονται
σιωπή

Σιωπή
Κι ύστερα τ’ όνειρο
ένας λαιμός ελεύθερος
και δυο φτερά για χέρια
…
Ξημέρωμα
Από τα λίγα φωτεινά της ζήσης σου
Ξανά
Στην ίδια θηλιά ο λαιμός
Μπρος και πίσω
Ώσπου
Μια λεπίδα ηλιακού φωτός κόβει στα δύο το σκοινί

Μάτια δακρύζουν
Χέρια που τρέμουν
Στόμα ανοιχτό

Κραυγή κι ύστερα ένας ψίθυρος δειλός
ακούγεται από τα βάθη της ψυχής

“Ναι..
είσαι λεύτερος”

_

γράφει η Παναγιώτα Καραγιαννίδη