Στην ένταση του ορατού φωτός, ταξίδεψαν οι λέξεις

πάνω σε άσπρα σύννεφα, φορτώνουν κεραυνούς

οι λέξεις έχουν δύναμη, κουρέλια να ανθίζουν

και στη σιωπή σαν κύματα, χτυπάνε τους καημούς.

Σαν τα σφυριά ακούγονται, πάνω σε βαγονέτα

μες το μελάνι σπαρταρούν, σαν άταχτα παιδιά

οι λέξεις είναι σύντροφοι, μέσα στη μοναξιά μας

μας ζωγραφίζουν όνειρα, σαν άπιαστα πουλιά.

Σαν ζωντανές οντότητες, ορμούν πάνω σε τοίχους

αγκίστρι που σαγήνεψε, το λόγο με θηλιά

οι λέξεις είναι σύμβολα, ανάγλυφα σε πέτρες

μέσα σε δάσος άγριο, χαρίζουνε φωλιά.

Μες την μπογιά χορεύουνε, στον ήλιο παιχνιδίζουν

μικρά λιθάρια χτίζουνε, σαν δέντρα με καρπό

σαν σχήματα προβάλλονται, ψηφίδες σχηματίζουν

μες τη ροή του σύμπαντος, γέννησαν το λαό.

Η ιστορία δοξάστηκε, μέσα απ’ τη γραφή τους

σαν καθρεφτάκι φώτισαν, τον γκρίζο ουρανό

κι η σιγαλιά τραγούδησε, ταξίδεψε η φωνή τους

βιβλίο που τελείωσε, με ένα στεναγμό.