Σοφία Σκλείδα
αμφικτυονία ελληνισμού
Η πρώτη ποιητική συλλογή της Σόφιας Σκλείδα, «(νέο)λογισμοί» (αμφικτυονία ελληνισμού, 2017) απαρτίζεται από συνθέσεις μικρής και μέσης έκτασης. Η δημιουργός αξιοποιεί την ολιγόστιχη φόρμα για να εκφράσει υπαρξιακές και κοινωνικές ενίοτε αγωνίες. Με οδηγό την προφορικότητα η Σκλείδα στοχάζεται για την ανθρώπινη συμπεριφορά και ζωή, τον χρόνο και τον έρωτα.
Μία ανεπιτήδευτη εικονοποιία διαμορφώνει το ποιητικό της ύφος. Συχνά μέσα στο λιτό ύφος καινοτόμες μεταφορές εμπλουτίζουν τον στίχο της. Με φυσικότητα το φυσικό στοιχείο συνδέεται με το υπαρξιακό γοητεύοντας το κοινό με την απλότητα των μεταφορών της.
Η δημιουργός υιοθετώντας τη μοντερνιστική στιχουργική έκφραση κινείται άλλοτε με αλληγορίες και άλλες φορές άμεσα. Συχνά δε οι ερμηνευτικές υποσημειώσεις της έκδοσης είναι αναγκαίες για το κοινό. Μολονότι η ποιητική της δεν αγγίζει την κρυπτικότητα η Σκλείδα μοιάζει να διατηρεί αποστάσεις από τη μεταμοντέρνα αμεσότητα φέρνοντας το παρελθόν στο κοινωνικό και πολιτικό παρόν μέσα σε έναν ποιητικό συγκρητισμό.
0 Σχόλια