Θα ήθελα να σε κάνω να χαμογελάσεις μονομιάς.
Έχω κάνει κόσμημα τα δάκρυα μου μέσα σε λουλούδια.
Θα ήθελα να πω τις θεωρίες μου για τα παράλληλα σύμπαντα και τις ασύμπτωτες.
Υποψιάζομαι πως κάποτε ήταν το ίδιο πράγμα.
Θα ήθελα να σου μιλήσω για τη λέξη «ηλιαχτίδα».
Είναι απόλυτη, δεν νομίζεις;
Και άλλες παράξενες τέτοιες θεωρίες μου.
Θα ήθελα να παίξω με κουβαδάκια στην παραλία.
Στο μεταξύ,
σήμερα έβαλα πλυντήριο, πότισα την αλόη,
και άφησα το απόγευμα να περάσει χωρίς να το εξηγήσω.
Και εκείνος όπου στέκεται γαλήνια η καρδιά μου, με πήγε με τη βάρκα του σε όλα τα νησιά.
Θα ήθελα να πω για τα κόμπλεξ μου.
Αλλά έχω μιλήσει γι’ αυτά πολλές φορές.
Δεν είναι νέα αυτή η θεωρία.
Θα ήθελα να πω ότι παρήγγειλα παντόφλες από ακριβό κατάστημα.
Δεν ξέρω γιατί.
Μου φάνηκε σημαντικό.
Θα ήθελα να πω πως κάποιοι αποχαιρετισμοί ωριμάζουν με ιερότητα, και πως το φως με καθαρίζει περίεργα.
Οπότε στα παλιά τα ιερά επικυρώνω: Αμήν.
Είναι πιο ρομαντικό και τώρα να σωπάσω.
Αλλά έχω ήδη μιλήσει για τα παράλληλα σύμπαντα, τον ήλιο, τις παντόφλες και τα κόμπλεξ μου.
Οπότε μάλλον είναι αργά για κάτι τέτοιο.
Λένε πως κρατάω τις υποσχέσεις μου.
Θα ήθελα να σου πω κάτι για τους ανθρώπους.
Mα οι ντάλιες ανθίζουν το καλοκαίρι.

_

γράφει η Ειρήνη Κτενίδου