Ο Γιώργος Σκούρτης σίγουρα δε χρειάζεται συστάσεις από εμένα. Σίγουρα δεν τις χρειάζεται και από κανέναν μας. Άλλωστε τα έργα του μας τον έχουν γνωρίσει, αλλά όχι μόνο αυτά, τον έχουν κάνει να είναι ένα μέρος της νεώτερης συνείδησής μας. Έχουν λειτουργήσει ως ένα είδος καταλύτη στο θυμικό και στο υποσυνείδητό του λαού μας.

Και δεν είναι φυσικά μονάχα τα θεατρικά του κείμενα αυτά που έχουν βάλει τόσο ανεξίτηλα τη σφραγίδα τους στην ελληνική γραμματεία αλλά γενικότερα όλη του η εργογραφία. Θα τολμήσω να πω ότι αυτό που έχει αφήσει ο Γιώργος Σκούρτης μέχρι στιγμή στην Ελλάδα είναι ένα «χνάρι» βαθύ. Σαν ένα ίχνος ενός ανθρώπου επάνω σε μια λασπωμένη δημοσιά, που ξεραίνεται από τον αέρα και μένει εκεί όσος χρόνος κι αν περάσει. Έτσι έχει μείνει και το αποτύπωμά του στη «λασπωμένη αυτή δημοσιά» του ’70 και εντεύθεν.

«Οι Παγιδευτές» θα έρθουν λοιπόν το 2017 και θα κλείσουν τον κύκλο της θεατρικής πενταλογίας του (Οι Νταντάδες, Οι Μουσικοί, Οι Εκτελεστές, Οι Ηθοποιοί, Οι Παγιδευτές). Το θέμα του έργου του κι εδώ το ίδιο βασανιστικό για τον ίδιο, άρα και για τον κάθε άνθρωπο: η Εξουσία. Η παγίδευση του κάθε ελεύθερου νου από αυτήν. Όπλο της εδώ, το τελευταίο καταφύγιο του ανθρώπου: ο έρωτας. Η ολοκληρωτική κυρίευση τού κάθε εναπομείναντα ανθρώπου και η άνευ όρων υποδούλωσή του με όπλο ένα κορίτσι. Όπως όμως ο Σοφοκλής δίδαξε ότι: «Έρως ανίκατε μάχαν…» έτσι και η ελπίδα πιθανόν να είναι ανίκητη. Και τίποτα να μην τελειώνει ποτέ. Και τα πάντα να συνεχίζονται, ακόμα και αυτή «η πάλη να συνεχίζεται» επ’ άπειρον, όπως σημειώνει και ο συγγραφέας σε σημείωμά του. Προς μια λύση, θα έλεγα, που καρτερείται, αλλά δεν φαίνεται όμως και να μας πλησιάζει σύντομα.

Δύο πρόσωπα επί σκηνής, ένα ακόμα που θα μπορούσα να πω ότι σχεδόν ίπταται, νοερό, νοητό και αιθέριο. Δύο λοιπόν άνθρωποι που πρέπει να κυριεύσουν, να γίνουν τρόπω τίνα «δυνάστες» ο ένας του άλλου παγιδεύοντας κι εξοντώνοντας αλλήλους. Ένα παιχνίδι κυριαρχίας, δόλου και εξαπάτησης με μοναδικό έπαθλο την Ψυχή, το Είναι, την καθ’ ολοκληρίαν παράδοση του ατόμου σε μία δύναμη πέρα από κάθε Άνθρωπο, εντελώς ανοίκεια για τον Άνθρωπο και το κυριότερο ενάντια σε κάθε Άνθρωπο. Στην απόλυτη δύναμη της κάθε Εξουσίας.