Μισοανθισμένα τα άνθη,
Στυφά τα ρόδα της ψυχής,
Άγουρες αναμνήσεις χτυπούν κι απόψε το παραθύρι μου.
Μισό το φεγγάρι ξεπροβάλλει
Λιγοστό το φως ξετρυπώνει μέσα από τις χαραμάδες,
Μονάχα λιγοστά αναφιλητά
Συνοδεύουν τούτη τη σιωπή,
Αιώνια σιωπή, διαρκής όπως και η απουσία σου.
Νωχελικά τα βήματα,
Ρο(λόγια) πεταμένα από καιρό στης λήθης το πηγάδι.
Η ομορφιά πιάστηκε στο αδράχτι
Μιας και ο Ιούδας πάντοτε φιλούσε τόσο, μα τόσο Υπέροχα…
Αμείλικτη η προσμονή γυρεύει κουβεντολόι,
Να ξεχαστεί αφέψημα παραγγέλνει κανέλα και γαρύφαλλο.
Αλησμόνητες γεύσεις παρασέρνουν το μυαλό
Σε τόπους γνώριμους , σε μέρη αλλιώτικα
Ουτοπικά σχεδόν, ω, σαν την δική μας αγάπη.
Σε αφήνω στον αέρα για να σε βρω αύριο πάλι στο Φως!
_
γράφει η Μαρία Καρδάκου
Υπέροχο το ποιημά σας… Μπράβο σας!!!
Καλημέρα. Σας ευχαριστώ πολύ! !!
”Ουτοπικά σχεδόν, ω, σαν την δική μας αγάπη.
Σε αφήνω στον αέρα για να σε βρω αύριο πάλι στο Φως!”
Λυρικότατο! Δροσερό…νεανικό…………….. πανέμορφο!
Μπράβο!!!!!!!!!!!!!!!!
Σας ευχαριστώ πολύ Σοφία.
Παντοτε στο “φως” όλα φαίνονται διαφορετικά αλλά συνάμα και τόσο ίδια…..!!!
Το απόλαυσα μπράβο σας…
(μου θυμίσατε τόσο πολύ πολλά τραγούδια του Χαρούλη…)
Σας ευχαριστώ πολύ.Ναι σωστά τα τραγούδια πάντοτε αποτελούσαν και αποτελούν πηγή εμπνευσης ανά τους αιώνες…!!!Η μουσική με την ποίηση συνάδουν απόλυτα.