–

γράφει η Μαρία Καζαντζή

–

Δύο άνθρωποι από τελείως διαφορετικό υπόβαθρο και περιβάλλον αναπτύσσουν μεταξύ τους μια μοναδική φιλία, με συνδετικό τους κρίκο τα μαθηματικά. Ο ένας παράγοντας της εξίσωσης είναι ο εξηντάχρονος καθηγητής μαθηματικών, ο οποίος μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, αδυνατεί να δημιουργήσει νέες μνήμες, οι οποίες διαγράφονται μετά από 80 λεπτά. Ο δεύτερος παράγοντας της εξίσωσης είναι η οικονόμος του καθηγητή, η οποία με ιδιαίτερη επιμέλεια και ευγένεια αναλαμβάνει τη φροντίδα του.

Για τον καθηγητή, έναν άνθρωπο που ουσιαστικά κάθε 80 λεπτά βρίσκεται μετέωρος σε μια πραγματικότητα για την οποία δεν έχει απολύτως καμία επίγνωση, τα μαθηματικά αποτελούν τον πυλώνα της ύπαρξής του, μια αλήθεια που βρίσκεται πάντα εκεί και του δίνει τη συνέχεια που του στερεί η μνήμη του. Η αγάπη του και το πάθος του για την επιστήμη των μαθηματικών είναι τόσο έντονα που γεννάται η επιθυμία της μάθησης σε έναν άνθρωπο για τον οποίο θα θεωρούσε κανείς ότι ποτέ δεν θα ενδιαφερόταν για αυτήν – μια οικονόμο, από χαμηλό κοινωνικό υπόβαθρο, μια μητέρα που μάχεται να μεγαλώσει μόνη το παιδί της.

Η ιστορία του καθηγητή και της οικονόμου του είναι μια ιστορία-βάλσαμο για την ψυχή του αναγνώστη. Ναι, μιλάει για την απώλεια και το πένθος – άλλωστε, μια διαφορετική προσέγγιση θα ήταν άδικη και περιφρονητική απέναντι στην σημασία της μνήμης για την ύπαρξη τους καθενός μας – αλλά μιλάει και για την αγάπη, τη φιλία, το πάθος για μάθηση και την εύρεση επικοινωνίας και σύνδεσης σε μέρη όπου αρχικά φαίνεται ότι δεν υπάρχουν. Γιατί μπορεί μεν οι δίδυμοι πρώτοι αριθμοί να συναντώνται σπάνια, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.