Νύχτες μοναξιάς απόψε αντικρίζω
Την όψη του θανάτου μου για σένα ζωγραφίζω,
Έφυγες, πέρασες νωρίς, απόψε θα το μάθω,
πως η αγάπη μου για σένα ήταν το πρώτο λάθος.
Στων τοίχων τη σιωπή το όνομά σου γράφω,
κι όσα δεν τόλμησα ποτέ, στο χώμα πια τα θάβω.
Οι λέξεις μου ξεθύμαναν σαν άσβηστο λιβάνι,
κι απέμεινε η ανάμνηση αγκαθωτό στεφάνι.
Στα μάτια σου αναζήτησα του κόσμου την αλήθεια,
μα βρήκα μόνο πρόσωπα ντυμένα με συνήθεια.
Κι εγώ που πίστεψα πολύ στη δύναμη της αγάπης,
μετρώ τις νύχτες μοναχός στις όχθες της απάτης.
Δεν είναι ο χωρισμός που τόσο με σκοτώνει,
μα ό,τι μέσα μου σιωπά κι ακόμη μεγαλώνει.
Γιατί ο θάνατος αρχίζει πολύ πριν μας αγγίξει,
όταν η αγάπη κουραστεί και πλέον ξεψυχήσει.
Κι αν κάποτε διαβάσεις αυτούς τους λίγους στίχους,
μην ψάξεις να με συναντήσεις «στων περασμένων» ήχους.
Θα έχω γίνει μια σιωπή που δεν ζητά να ζήσει,
μονάχα μια παλιά πληγή που θέλει πια να κλείσει.

_

γράφει ο Ιωάννης Παπαθεοχάρους