Είμαι ο κύκλος

Που κινείται διαρκώς

Κι όλο ανοίγεται

Ο κύκλος

Που δεν είναι ποτέ κλειστός

Είμαι ο κύκλος

Αυτός που όλο ανοίγει 

Με τρόπο άστατο, άτακτο 

Και που πάντοτε ξεκινά τη διάλυση της ζωής αυτής, τη δυσφήμιση της σκέψης αυτής και βάζει μπροστά την προβολή της διαφοράς από άλλο σημείο κάθε φορά.

Αυτός ο κύκλος 

Υπάρχει. 

Η λύπη

(Που δεν υπάρχει φυσικά, όπως και κάθε άλλο συναίσθημα εξάλλου)

Με τον πιο διαυγή τρόπο

Λέει

Σκίσε το ύφασμα μιας καρέκλας

Έτσι παράγεται φως, να ξέρεις

Και συνεχίζει μετά

Λιώσε τη δυσφορία, την ηρεμία, τη στασιμότητα, τη σάρκα, την πειθαρχία

Λέει

Λέει: Φύγε από το σημείο που το φαντάζεσαι μοναδικό και που, παρά το τεράστιο πλήθος που βρίσκεται σε αυτό, αυτό για το οποίο κάνω συνέχεια λόγο, κρύβει τόση μοναξιά και πόνο και μιζέρια και ιερά σώματα και ανιαρά όνειρα που είναι τόσο ενήλικα, τρομερά ενήλικα και πνιγμένα, ζόρικα καθόλου και μυρίζουν κατεστημένη ορατότητα και λόγους καταπίεσης και γαλήνιου εμπαιγμού 

Κρυμμένα όλα

Είναι αυτά

Παρά πολύ καλά

Μέσα σε μια φρικτή, πλήρως κατανοητή

Μονόχρωμη

(Όχι από ένταση)

Και ανήθικη αναπαράσταση.

Εγώ

Εδώ

Είμαι

Στέκομαι πάνω από τον κύκλο

Που είμαι

Όχι, μέσα στεκόμαστε 

Εγώ δηλαδή και οι άλλοι

Οι δικοί μου, οι συνοδοιπόροι μου

Οι άνθρωποι-άγγελοι που με κρατούν στην επιφάνεια του νερού για να μην πνίγω και να παίρνω πολύ παραπάνω από τον απαιτούμενο αέρα που χρειάζομαι για να ζήσω 

Κι εγώ εκείνους

Και που αντέχουν την αλλοίωση που μας διαπερνά

Όλους εμάς

Εμάς όμως 

Και οι άλλοι

Οι άλλοι

Μας τυφλώνουν νομίζουν οι άλλοι, μας τρομοκρατούν, εμπεδώνουμε νομίζουν την ανασφάλεια της ύπαρξης, απεμπολούμε την ελπίδα που μπορεί να κρύβεται πίσω από κάθε κραυγή.

Γιατί εμείς

Όλο τις κραυγές αναζητάμε

Εμείς 

Άλλη δουλειά δεν κάνουμε 

Κυνηγάμε τις κραυγές

Αυτά ακριβώς είναι που νομίζουν

Οι κίβδηλοι υβριστές της ρευστότητας

Οι λάτρεις της ουσίας

Των συμπαγών εξηγήσεων

Και των αμετάβλητων ταυτοτήτων.

Αυτός ο κύκλος 

Υπάρχει

Για τα καλά!

Κουνώ

Και κουνώ ξανά

Κι εγώ κι οι άλλοι 

Με παραπανίσια δόση ειρωνείας

Το κεφάλι μου

Μέσα στον κύκλο

Που είμαι

Που είμαστε δηλαδή – εμείς όμως

Στο περίγραμμά του

Και στη θορυβώδη κενότητά του

Από την οποία και καταφέρνουμε να επιμένουμε και να σκεφτόμαστε την αναπαραγωγή αλλιώς, τη θλάση αλλιώς, το πένθος αλλιώς, την απόλαυση αλλιώς, την περιπλάνηση αλλιώς, το χρώμα αλλιώς, την ανυπακοή αλλιώς, το κρεβάτι (αλλά μαζί με τα σεντόνια) αλλιώς, τη δημιουργία αλλιώς

Κατασκευάζονται οι μετασχηματισμοί.

Τώρα

Πρέπει να κλείσω

(Δεν θα φύγω)

Κατασκευάζονται

(Και τώρα)

Οι μετασχηματισμοί

Οι μετασχηματισμοί

Αυτοί που σε θέλουν

Να μη μένεις άγρυπνος το βράδυ

Αλλά να παίζεις μουσική

Με οδοντογλυφίδες.

_ 

γράφει ο Μιχάλης Κατσιγιάννης