«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!»

Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)

Περιστέρια  πλήθος πάλλευκα  αγνά επάνω στον καμβά,

και  σημαία γαλανόλευκη κυματιστή στου αττικού αέρα τη σκεπή.

Κλάδος ελαίας, στέφανος και όλα τα  συναφή αξεσουάρ μαζί

δάκρυα πατριωτικά γεμίζουνε τον θεατή.

Άκρατος ρεαλισμός, δεξιοτεχνική η πινελιά

μα και η επιλογή του χρώματος και της παλέτας η  ελληνική ‘πενιά’.

Το θέμα δεν χωρεί παρερμηνείας αιρετικής.

Το δάχτυλο με νόημα κουνά στο θεατή.

Της Ελλάδος τα καλά παιδιά με ελεγειακούς πινάκους

τροφοδοτούν την περηφάνια της πολιτικής γενιάς.

Του Υπουργού γραφείο διακοσμεί, θέση περίοπτη κατέχει

κι αφήνει εκστατικό τον πατριώτη κι εθνικιστή.

Του πατριώτη το στέρνο  πώς φουσκώνει απ΄τη χαρά

μπροστά σε τούτη την ένδοξη λαδιά.

Μα σαν σκύψει λίγο στα ζερβά και δει πιο κάτω χαμηλά,

όνομα ξενικό προβάλλει και τους προγόνους του τρομάζει.

[Αλλοδαπός  του καμβά ο ποιητής

και όχι Έλλην όπως ίσως είχε φανταστεί…]