Ο ασυνείδητος φόβος που σου έκλεισε το μάτι

με ενέπνευσε στης συνείδησης το μονοπάτι 

Τιμωρία — ο φόβος της απώλειας 

Θυμίζει εσένα στα εμπόδια του δρόμου της σωτηρίας 

Δεν είσαι εσύ λόφος εδώ να κατοικείς 

Μια απειλή στο φως της αυγής

Έσπασε πια η τελευταία πνοή της κλωστής 

Έγινε χρόνιο το άλγος που σε μαστίζει ὦ! ἄνερ

Έγινε χρόνιο το άγχος που ντροπιάζει 

Έλεγχος εκτός ορίων, βλάβη στο οπτικό σου νεύρο

Αρρώστια 

•~•~•~•~•~•~•~••~•~•~•~•~•~•~•~••~•~•~•~•~•~•~•

Ο μηχανισμός αντιμετώπισης του οργανισμού μου για τη νόηση της εσωτερικής μου ύπαρξης 

περιορίζεται στις αναμνήσεις μου για τις εμπειρίες που παρατηρούσα στους άλλους 

ενώ διεύρυνα με την σκέψη μου, 

την παρούσα στιγμή, τα δεδομένα της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής σε ένα νέο πλαίσιο, 

πραγματικό ή μη αλλά οπωσδήποτε ρεαλιστικό για τους χαρακτήρες.

Εναπόθετα στην κάθε συγκεκριμένη ιστορία και ένα μικρό μέρος άγνωστο στους χαρακτήρες

αλλά πολύ γνώριμο σε εμένα.

Μια πιθανότητα να γίνεται πραγματικότητα, αυτό ήταν 

κάτι το οποίο μου συνέβαινε σχεδόν καθημερινά,

Σιωπηλά, ως συνήθως, η ιστορία μου δειλά δειλά εμφανιζόταν στους χαρακτήρες χωρίς

καν να έρθω σε επαφή μαζί τους. Πάντοτε οι χαρακτήρες έφταναν στο σημείο να με προσεγγίσουν

καθώς σκεφτόμουν μόνη, κι εμένα αυτό δε μου φαινόταν περίεργο, μάλλον πολύ λογικό θα έλεγα.

•~•~•~•~•~•~•~••~•~•~•~•~•~•~•~••~•~•~•~•~•~•~•

Η επαφή ήταν πάντοτε το εναρκτήριο για να προσθέσω κάποιο χαρακτήρα στο επίκεντρο της

ιστορίας μου – πάντοτε η δική τους επαφή. Διαφορετική κάθε φορά, όμως ίδια ως προς το σκοπό

που εξυπηρετούσε για την ιστορία μου. Κάθε φορά κυριαρχούσε η πλήρης άγνοια των χαρακτήρων,

και ήταν προϋπόθεση για την σύνταξη της κάθε ιστορίας στη νόηση μου. Δεν κατάφερε κανείς να

να αντιληφθεί το ότι βρισκόμουν σε ένα τέτοιο νοητικό οίστρο πριν ή μετά την επαφή. Έμενε

κάθε φορά ένα κομμάτι του εαυτού μου κλειδωμένο με στοιχεία και εμπειρίες που μόνο εγώ ως 

εγώ, μονήρης ενότητα θα μπορούσα ποτέ να βιώσω, μαζί με την άγνοια των αληθινών χαρακτήρων εκεί έξω

_

γράφει o Σπίνερ