Πώς θα μας παρουσιάζατε με λίγα λόγια το «Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;» που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες;

Το «Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;» είναι ένα σύγχρονο μυθιστόρημα που ισορροπεί ανάμεσα στην τρυφερότητα και την απώλεια.

Η ιστορία ξεδιπλώνεται ανάμεσα σε δυο διαφορετικούς κόσμους, στην Αθήνα και το Όσλο σε ένα σύγχρονο πλαίσιο, από το 2004 μέχρι το 2017. Ορέστης, Άννελι. Δυο άνθρωποι, δυο χώρες, δυο διαφορετικοί πόλοι και ένα παράξενο μήνυμα που φέρνει ανατροπές. Μια γέφυρα που χτίζεται από τα χέρια ενός παιδιού. Και η συγκλονιστική δύναμη του τυχαίου που βρίσκει τον τρόπο να αλλάζει όλα τα δεδομένα.

Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη αφορμή που οδήγησε στην ιδέα για το νέο σας βιβλίο;

Κάθε ιστορία ξεκινάει να χτίζεται, μικρός κόκκος μέσα σου, από εσωτερική ανάγκη να πλάσεις κάτι καινούργιο, συνθέτοντας ακούσματα, προσωπικές εμπειρίες και συγκινήσεις ζωής, αλλά και σπαράγματα από τις ζωές των άλλων.

Στην ιστορία αυτή δυο ήταν τα ερεθίσματα. Από τη μια η αντιπαράθεση δυο διαφορετικών κόσμων. Μια διαφορετικότητα που την έχω βιώσει προσωπικά. Πριν από πολλά χρόνια έζησα στο Όσλο κάποιο διάστημα ως νεαρή stagiaire και εντυπωσιάστηκα από μια κοινωνία πολύ διαφορετική από τη δική μας.  Από την άλλη, πάντα ήθελα να μιλήσω για την ανελέητη δύναμη του Τυχαίου που ανατρέπει τα δεδομένα και μας αφήνει μικρούς, άοπλους και απορημένους.

–

Aθήνα. Ένας νέος άντρας, ο Ορέστης. Κάτω από την κρούστα του δυνατού, του άτρωτου, υπάρχει καλά κρυμμένη μια βαθιά πληγή που δεν επουλώνεται. Μια απροσδόκητη εισβολή στη στρωμένη του ζωή θα φέρει τα πάνω-κάτω. Ένα παράξενο μήνυμα στο ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο έρχεται να κλονίσει όλες τις σταθερές του…
Όσλο. Η `Aννελι στα τριανταεπτά της περνάει μια κρίση που την οδηγεί σε ανατρεπτικές αποφάσεις. Αυτά τα δυο πρόσωπα συναντήθηκαν κάποτε στο παρελθόν σε μια έντονη ερωτική σχέση χωρίς βάθος και διάρκεια.
Πώς θα χειριστούν την κρίση σήμερα; Θα έρθει η εξιλέωση για τον Ορέστη; `Από πού θα έρθει η λύση; Από τους ίδιους τους ήρωες ή μήπως κάποιο σκοτεινό πρόσωπο, το πρόσωπο του Κακού, θα τινάξει στον αέρα όλα τα δεδομένα;

–

Το «τυχαίο» ή η μοίρα φαίνεται να παίζει καθοριστικό ρόλο στη ζωή των χαρακτήρων του βιβλίου. Στη δική σας ζωή το «τυχαίο» θα λέγατε πως έχει πρωταγωνιστικό ρόλο;

Από πεποίθηση και από χαρακτήρα δεν «παίζω» με την τύχη, δεν ρισκάρω. Ίσως να τη φοβάμαι, να μη θέλω να την προκαλέσω. Ωστόσο, ένα εξαιρετικά σημαντικό γεγονός της ζωής μου οφείλεται ξεκάθαρα και κυριολεκτικά σ’ αυτό που λέμε  «τυχαίο γεγονός».  Πώς σας ακούγεται, αν σας πω ότι η σχέση μου με τον άντρα μου ξεκίνησε επειδή κάποτε ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή στην Ολλανδία, που επεξεργαζόταν τα στοιχεία χιλιάδων φοιτητών από όλες τις ηπείρους, επέλεξε να μας στείλει στην ίδια χώρα, στην ίδια πόλη, κατά τον ίδιο χρόνο και να μας φέρει κοντά για μια ζωή; Μου αρκεί αυτό το ευτυχισμένο «τυχαίο», ας μη ζήσω κανένα άλλο.

Πότε νιώσατε ότι η λογοτεχνία και η συγγραφή είναι ο δικός σας «δρόμος»;

Από μικρό παιδί ήμουν πάντα φανατική, άπληστη αναγνώστρια. Από τη Β’ Δημοτικού το βιβλίο είναι ο φίλος, ο σύντροφος, ο παραστάτης μου. Αυτό μου άνοιξε δρόμους στη σκέψη και παράθυρα στη φαντασία. Ο κόσμος μεγάλωνε εμπρός μου με έναν τρόπο μαγικό. Με μαγνήτιζαν οι λέξεις πάνω στο χαρτί και πολύ νωρίς συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να τις χρησιμοποιώ ως εργαλεία για να πιστοποιώ τον εαυτό μου, να γνωρίζω τους άλλους, να πλάθω ιστορίες με υλικά τις εμπειρίες και τα ακούσματα μου. Πάντα κάτι έγραφα. Από ποίηση στην εφηβεία, μέχρι μικρά δοκίμια, άρθρα, επαγγελματικές παρουσιάσεις στην ωριμότητα. Ωστόσο με τη «μεγάλη γραφή» καταπιάστηκα στα σοβαρά σε προχωρημένη ηλικία, όταν έκλεισα τον μεγάλο κύκλο της επαγγελματικής μου ζωής και με ενθουσιασμό ρίχτηκα στην περιπέτεια της λογοτεχνικής γραφής, ελεύθερη πλέον από τις αναγκαίες συμβάσεις και υποχρεώσεις. Το «Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;» που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ωκεανός είναι το δεύτερο μυθιστόρημά μου, ενώ το επόμενο βιβλίο μου βρίσκεται ήδη σε προκαταρκτικό στάδιο.

Γνωρίζετε από την αρχή τους χαρακτήρες των βιβλίων σας ή διαμορφώνονται καθώς προχωράτε με την εξέλιξη της πλοκής;

Η γνωριμία με τους βασικούς ήρωες, το λεπτομερές βιογραφικό τους, ακόμη και η εξωτερική εικόνα τους αποτελεί για μένα το πρώτο, αναγκαίο βήμα στη διαδικασία της συγγραφής μιας ιστορίας. Συμβαίνει, ωστόσο, κατά καιρούς αυτό το μικρό παράδοξο, κάποιος χαρακτήρας να με πάρει από το χέρι και να με πάει πιο μακριά από ό,τι είχα αρχικά φανταστεί και σχεδιάσει, κι αυτό το βρίσκω πολύ γοητευτικό.  Στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, ένα μικρό παιδί, η Λίβι, «μεγάλωσε» μέσα μου, ξέφυγε από την αρχική εικόνα και γιγαντώθηκε ως χαρακτήρας, με έναν ρόλο πιο αποφασιστικό από εκείνον που της επιφύλασσε ο αρχικός σχεδιασμός.

Γιατί να διαβάσει κάποιος το «Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;»

Πιστεύω ότι ο αναγνώστης του βιβλίου μου, κεφάλαιο με κεφάλαιο, θα ταξιδέψει. Θα κάνει ένα γοητευτικό ταξίδι κυριολεκτικά, σε τόπους σαγηνευτικούς, αλλά κυρίως ένα ταξίδι ψυχής, από την αθωότητα και τη συγκίνηση στο δράμα. Θα γνωρίσει σύγχρονους, αληθινούς ανθρώπους, θα μοιραστεί τις προκλήσεις, τις αμφιβολίες και τα διλήμματά τους. Θα σκεφτεί, θα συγκινηθεί, θα νιώσει τον πόνο της απώλειας, αλλά και την ελπίδα για μια φωτεινή ζωή.

Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες μας.

Δεν έχω παρά να ευχηθώ «Καλή Ανάγνωση» και να προτρέψω τους αναγνώστες να αφεθούν στο ταξίδι με ανοιχτή καρδιά.  Πιστεύω ότι έτσι στο τέλος, αυτό το κάτι που θα μείνει θα είναι η αποδοχή του διαφορετικού, η συμφιλίωση με τις αδυναμίες μας και η ιαματική δύναμη της αγάπης.

_

Συνέντευξη στη Μαρία Κυπραίου

Photo Credit: Μάνος Γαρυφάλλου

–

Η Πολύμνια Κοσσόρα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νέα Ιωνία. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε και Διοίκηση Ασφαλιστικών Επιχειρήσεων (Fellow Member of Life Management Association, USA). Για πολλά χρόνια υπήρξε υψηλόβαθμο διοικητικό στέλεχος πολυεθνικής εταιρείας. Ως εργαζόμενη, ταξίδεψε, μαθήτευσε, δίδαξε, γνώρισε ενδιαφέροντες ανθρώπους και ιδέες. σταματά ποτέ να αναζητά την γνώση, να διαβάζει και να γράφει. Μιλά τρεις γλώσσες (Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά). Το «Καίει ο ήλιος τα μεσάνυχτα;» είναι το δεύτερο μυθιστόρημά της. Λίγα χρόνια πριν είχε προηγηθεί η «Ανοξείδωτη Μνήμη» (εκδ. Άνεμος), το πρώτο της βιβλίο, αποσπώντας θερμές κριτικές, τόσο από το κοινό, όσο και από τους κριτικούς.